Het antwoord op m’n vraag in de vorige log gesteld was gedeeltelijk gekomen.

Een dag na het plaatsen van die log kreeg ik van haar een e-mail waarin ze zei dat ze zonder het aan iemand te laten weten een week was weggegaan om over haar hele leven na te denken.

Het besluit was, dat ik de dupe was van dat denken. Ze maakte het uit. Een reden heeft ze er niet bij gegeven. Meer dan dit zal ik er, twee weken na dato, ook niet over zeggen.

Inmiddels voel ik me wel weer wat beter. Mis haar nog wel, zo af en toe, maar de manier waarop ze het uitmaakte was dusdanig schandalig dat het missen eigenlijk nutteloos is. Vandaag besloten alles wat in papier me aan haar herinnert te vernietigen.

Aldus is geschied!

Alzoo begin ik een duizendtal doden te sterven, op deze nare maandag!

Wat een ganselijk nare week heb ik achter de rug. Ik moest ziek ten huize verblijven. Met daarin de enige vreugd in thuisstaan en thuiszitten, dat mijn lieftallige Tonya toch dagelijks op haar werk online is, opdat ik met haar moogdet spreken.

Helaas, zelfs dat was mijne ziel niet gegund. Tonya was al zo knullig geweest om haar telefoons bij haar oma te laten liggen, waardoor ik haar niet kon bellen, noch kon smsen. Alleen woensdag was zij ook al niet online en de andere dagen des weeks ook niet. Aldus begon ik mij ernstige zorgen te maken over de status mijner relatie.

Het weekend heb ik uitermate besteed om mijne vrienden te frustreren met het feit dat ik op geen enkele manier contact kon krijgen met Tonya. Ik dreigde met acties van naar Oekraïne gaan, tot voor de trein springen, maar mijne vrienden waren niet ontvankelijk voor deze dreigementen: zij bleven volhouden dat het niets was.

Maar na vele dagen zonder enig contact, geloof ik niet meer in ‘dat het niks is.’

Hedenmorgen besloot ik de stoute schoenen aan te trekken, en het telefoonnummer te bellen wat Tonya op haar visitekaartje heeft staan van haar werk. Ik bel haar werk wel. Nadat ik vroeg of ik met Tonya doorverbonden kon worden, kreeg ik te horen dat zij al sinds woensdag niet verschenen was en ook haar collegae konden mij niet verder helpen, dan met de woorden dat ze er niet was. Misschien dat ik het later deze week nogmaals moet proberen, in den hope dat ik dan wel mijn lieftallige vriendin ten gehore moge krijgen.

Anders gaan het nog vele, lange, nare, eenzame dagen worden … *zucht*

… door het akelig geluid mijner mobiele telefoon.

Gisteren op het werk het nieuws te horen gekregen waar ik al enige tijd bang voor was.

3,5 week terug kregen we te horen dat m’n tante ongeneeslijk ziek was. Ze had darmkanker en het was zo snel gegroeid en verbreid dat ze gisteren na 3,5 akelige weken overleden is.
Aankomende dinsdag is de crematie. Ook via deze plaats wil ik mijn oom, nicht en neven (en hunne aanhang) heel veel sterkte wensen in deze tijd. Ik leef met  ze mee.

Het zijn rare dagen de laatste dagen.
Allereerst was daar het wachten op de uitslagen van bloedonderzoek en röntgenfoto’s die maandag gedaan en gemaakt zijn. Sinds het weer omsloeg van zeer mooi naar regen en storm, had ik ineens last van m’n enkels, knieën, rug, polsen en vingers. Dus na een paar dagen toch maar eens een dokter gebeld, aangezien ik ook behoorlijk last van stijve gewrichten kreeg en liggen ook niet altijd lekker was met mijn rug. Helaas, kon ik de uitslag vrijdag nog niet krijgen, maar maandag is die binnen, dus nog even 1,5 dag wachten.

Ten tweede hoorde ik woensdagavond dat de vriendin van Henk Jan plots naar het ziekenhuis moest. Eerst dachten de doktoren aan een acute blindedarmontsteking, maar het bleek een nier-ontsteking te zijn. Zodra ik wist welk ziekenhuis ze lag ben ik naar haar toe gegaan. Gisteren 1,5 uur, en vandaag ook 2,5 uur. Wellicht dat Maja morgen of maandag naar huis mag (afhankelijk van een positief resultaat van het bloedonderzoek). Als ze nog moet blijven, dan ga ik dagelijks even langs om haar een beetje op te vrolijken (nee, ik ben geen Cliniclown geworden).

Bij deze wil ik ook mijn medeleven betuigen aan Sander, Diana en de kids, aangezien de oma van Diana vrijdagavond plotseling overleden is. Wens ze veel sterkte komende dinsdag bij de crematie.

Allemaal ellende, soms lijkt het of het allemaal tegelijk komt. Gelukkig is er ook nog enig goed nieuws te melden.
Donderdagavond werd ik gebeld met de verheugende mededeling dat ik dinsdag een dagje mag proeflopen bij een opleidingsinstituut voor opsporingsambtenaren in Maartensdijk. Als dit goed bevalt (van beide kanten uiteraard), dan heb ik binnenkort weer een baan.
Tevens werd ik gebeld uit Ede dat ik op 27 juni naar Harskamp mag komen om voor te spelen in de Gereformeerde (synodaal) Kerk aldaar. Wellicht dat ik daar organist wordt, naast mijn bezigheden in Delfzijl. Mocht dat doorgaan, dan komt er uiteraard ook een log over dat orgel.

Na een lange enerverende reis door gansch Azië ben ik in de afgelopen week op vrijdag weer in mijn eigen flatje gearriveerd. Om eerlijk te zijn ben ik daar toch wel een beetje blij om. In het weekend een beetje kunnen bijkomen van de lange reizen en wat bezoek mogen ontvangen. Tevens mocht ik m’n gigantisch zware koffer uitpakken en m’n torenhoge stapel post wegwerken. Tsja … er kleven toch nog nadeeltjes aan zo’n verblijf in het buitenland.
Zondag fris en vrolijk ter kerke getogen en in de avond weer mogen pingelen in ‘t Boveneind.
Eigenlijk een heel normaal leven, en dat is toch wel bijzonder in mijn geval.

Vandaag begon mijn werkend bestaan in Nederland weer, maar werkzaamheden hier zijn toch wel een beetje een domper na al die mooie en akelige ervaringen in het buitenland. Dus m’n eerste werkdag kon omschreven worden als lang en saai (of komt dat doordat het een maandag was?).
Daar kwam natuurlijk nog bij dat mijn zekerheid omtrent het verkrijgen eens nieuws contracts zeer verre zij. Komende zondag loopt mijn contract af en ik heb absoluut geen enkele zekerheid of ik kan blijven via het uitzendbureau of wat dan ook.
Dus, ik ben druk aan het solliciteren en hoop dat daar wat uitkomt.