Het nare van het einde van een vakantie is dat je weer moet werken. De werkdagen worden dan ineens wel heel erg saai en duren wel heel erg lang. Daar heb ik nu dus ook last van, maar misschien dat alles binnenkort beter wordt.

Maar het is niet de bedoeling dat deze log over m’n werk geschreven gaat worden, dat komt een andere keer wel weer. Deze log gaat misbruikt worden om kort mijn vakantie weer te geven en enig fotografisch bewijsmateriaal toe te voegen.

Zoals inmiddels bijna gewoon is, ging ook deze zomer mijn vakantie naar Oekraïne, en wederom naar Kiev alwaar ik mijn lieftallige Galyna ging vereren met een verblijf van twee weken.

De dag van aankomst (ergens in de middag) was meteen een eerste kennismaking: niet met het vliegveld, niet met Galyna, maar met haar moeder. Ach ja, die had ik nog niet gezien en ontmoet, maar het viel reuze mee. Bij haar thuis gekomen had ik even tijd wat spullen uit te pakken en me om te kleden, want later zouden ook haar vader en haar zusje komen, zodat ik meteen met het hele gezin kon kennismaken. We hebben gezamenlijk gegeten. Na het eten vertrok de familie weer en bleven Galyna en ik samen thuis, zodat ik even kon uitrusten van de reis.

Tijdens mijn tweeweekse verblijf in het prachtige Kiev heb ik weer een aantal dingen mogen zien, die ik voorheen nog niet gezien had, of nog niet gezien had zonder sneeuw.
Zo heb ik mogen kennismaken met een groot winkelcentrum, genaamd Dreamtown, waar zich ook een kleine schaatsbaan bevond, maar jammer genoeg was het alleen kunstschaatsen geblazen … en ja … een echte Nederlander zegt dan: dat is geen schaatsen.
De eerste week was een week van rustigaan doen en weinig zien. Wel wat rondgelopen in de buurt, boodschappen gedaan en andere kleine zaken. In het weekend vierde Galyna haar moeder haar 50e verjaardag, dus ook nog een klein feestje gehad. Ter ere van deze verjaardag gingen we met z’n allen uit eten naar een typisch Oekraïens restaurant. Ook was ik op zaterdag nog met Galyna mee naar haar kerk geweest: een beetje charismatisch en Amerikaans aandoende Pinkstergroepering. Leuk om eens mee te maken, maar was over het charismatische wel licht kritisch … waarmee ik meteen punten scoorde bij haar vader, die ongeveer een zelfde mening is toegedaan.

De tweede week was een meer actievere week en in deze week heb ik ook de meeste foto’s gemaakt. Hier stonden onder andere uitjes naar een Openluchtmuseum gepland: Perogova. Dit museum is groots opgezet met allerlei bouwwerken uit verschillende hoeken en gaten van Oekraïne, zodat je typische oud-Oekraïense dorpjes krijgt. Hoewel er in de gebouwen niet gefotografeerd mocht worden, kregen wij toch de gelegenheid om voor 15 Grivna (ongeveer 1,5 euro) heel veel foto’s te maken in één van de huisjes: de dame die hier de wacht hield, die ging naar huis en de laatste toeristen kregen een kans om wat foto’s te maken. Wij waren de geluksvogels.
Ook hebben we een “MaduroKyiv” bekeken: een miniatuurversie van de belangrijkste gebouwen in Kiev.
Later die week hebben we nog het monument voor gevallen helden in de Tweede Wereldoorlog, museum over de hongersnood van 1932/1933, stukje van het Pechersk Lavra Klooster en het park ter nagedachtenis aan de overwinning op de Tweede Wereldoorlog bezocht. Deze bezienswaardigheden lagen mooi op een rijtje, zodat alles in één middag bezocht kon worden. ’s Avonds hebben we toen even wat gegeten in ons favoriete barretje, waarna we nog naar Podil hebben gelopen: dit is het laaggelegen gedeelte van Kyiv, dat aan de oevers van de Dnipro ligt. Hier woonden vroeger de arbeiders.

Het laatste weekend van mijn reis naar Kiev hebben we besteed aan een bezoek met de hele familie aan opa en oma, die ongeveer 120 km buiten de stad wonen, op het prachtige platteland van Oekraïne: het is daar net Nederland, zo weids kan je kijken. Tevens hebben we op de laatste dag in Kiev het regeringscentrum bekeken, alwaar alle belangrijke regeringsgebouwen staan.

Dat was zo in het kort wel mijn reis naar Kiev, maar nog niet het einde van mijn vakantie. Er volgde namelijk nog een derde week in Nederland, alwaar Galyna heeft kennisgemaakt met Leo, Henk Jan, mijn zeer gewaardeerde collega’s, mijn ouders, broer en aanhang en tenslotte ook nog met een Gereformeerde Kerk. In Nederland hebben we er met z’n tweeën een rustige week van gemaakt door op dinsdag uit te rusten en mij enige verplichtingen te laten doen. Op woensdag zijn we naar m’n collega’s en naar Utrecht geweest, waarbij we ’s avonds met Henk Jan de avond hebben doorgebracht. Donderdag weer een rustige dag en op vrijdag zijn we naar Giethoorn geweest. Aansluitend hieraan zijn we naar m’n ouders gereisd.
Het weekend hebben we gebruikt voor orgelspelen (ik tenminste) en naar de speeltuin gaan met Diana en de kinderen (samen met mijn moeder en Galyna). Deze dag werd afgesloten met een etentje in een pannenkoekenrestaurant.
De zondag hebben we ook maar gebruikt om een drukke dag van te maken: Twee keer naar de kerk en ’s avonds Leo bezoeken. De maandag was om de koffer in te pakken en ’s middags met Henk Jan de omgeving te bekijken. Maar omdat het weer niet bepaald mee zat hebben we dat laatste niet gedaan, maar hebben we Henk Jan foto’s laten kijken en hebben we ’s avonds een spel gespeeld met z’n drieën.

Tot mijn groot ongenoegen vertrok Galyna afgelopen dinsdag weer naar Kiev. Leo en ik hebben haar naar Dortmund gebracht en haar op het vliegtuig gezet.

Tot zover in het kort mijn vakantiebelevenissen. Hier volgen nog enkele foto’s om een indruk van het geheel te krijgen.

Alzo luidde mijn zin toen de heren en dames van de vrijwillige brandweer uit Siddeburen weer vertrokken uit Wagenborgen.

Wat was er gebeurd dat deze zin uit mijn mond voortkwam?

Gisteren zat ik bij mijn ouders en mijn broertje, schoonzus en de kids in de tuin te genieten en wat met hen te keuvelen over vanalles en nogwat. Opeens hoorden we een sirene, want de brandweer kwam langs. Op zich niets bijzonders, want er zal wel een kat in de boom zitten, of een schoorsteenbrand bij mensen verderop in de straat zijn uitgebroken.
Ineens horen we nog een sirene, wat betekent dat er ook brandweer van buiten het dorp bij komt, waarbij meteen de mededeling volgde van m’n vader om maar eens te gaan kijken waar deze lieden zo spoedig heen zouden gaan.

M’n broertje en ik volgen in de Alfa van m’n broertje en kwamen als eerste van het gezin op de plek des onheils aan. Het was bij de gymzaal, die ook nog wel eens in de fik gestoken wil worden in het dorp, als men graag een nieuwe wil. Het halve dorp was ook aanwezig, dus het was een gezellig praatje tussen de bewoners.

Wat bleek er uiteindelijk te zijn: achter de gymzaal staat een betonnen hutje, met een houten dak en wat bankjes (waar hangjeugd samen placht te komen) en dit dak stond in de hens, evenals enige omliggende struiken en bomen. Maar, omdat er in de buurt een elektriciteitshokje en een gasleiding aanwezig waren, had de brandweer besloten met groot materieel uit te rukken en evenzo de politie uit het verre (wel 12 hele kilometers) Delfzijl te laten uitrukken.
Toen de politie aanwezig was, was de brand reeds geblust en stond het dorp nog wat na te praten.

Tot zover de story over de Wagenborger dorpsbarbecue.

Verder was gisteren de zondag als alle andere: tweemaal orgelgespeeld in Delfzijl, waarbij geen rare voorvallen gebeurd zijn. ’s Avonds heb ik mijn Groninger vrienden Bas en Manon lastiggevallen met mijn bezoek. Het was al lange tijd geleden dat ik hen gezien/gesproken had, dus was het weer tijd om bij te praten. Om tien uur in den avond richting ‘t Veen vertrokken.

Vandaag was ook weer een gewone maandag: uitslapen en boodschappen doen. Tevens heb ik besloten de was maar weer eens op te vouwen en de stofzuiger door het huis te gooien: voor hen die voortaan bij mij op bezoek komen: geen schoenen meer aan in huis. Dit ter voorkoming van onnodig stof van buiten.
Tevens heb ik vorige week een exemplaar van Windows 7 aangeschaft en deze heb ik vandaag op mijn computer geïnstalleerd. Hopelijk ben ik met mijn computer nu verlost van automatisch opnieuw opstarten en crashende firefoxen. Want van die euvels werd ik niet vrolijk.

Alzo is geschied. Morgen begint mijn laatste werkweek voor de vakantie. Nog vier dagen werken en dan kan ik vier weken genieten van een (welverdiende) vakantie.