Op 12 september 2010 hoop ik van 12:00u tot 14:00u in de Rooms-Katholieke Kerk in Uithuizen een orgelconcert te geven in het kader van Open Monumentendag. Jullie zijn allen van harte uitgenodigd om mij te komen beluisteren.
Mijn programma ziet er als volgt uit:

1.  Kyrie eleison – uit de liturgie van de Russisch Orthodoxe Kerk
2.  Alle Menschen werden Brüder – Ludwig von Beethoven – 1823
3.  Avé Maria – Franz Schubert – 1825
4.  Prelude – Stanley Winn – onbekend
5.  Le vermeil du soleil (1553) – Alexandre Pierre François Boëly – ca. 1850
6.  Meditation – Stanley Winn – onbekend
7.  Magnificat (recitatief) – Henry Smart – ca. 1860
8.  Orgelstuk No. 6 – Julius André – ca. 1850
9.  Präludium in A-Moll – Hans Friedrich Micheelsen – ca. 1952
10. Eens als de bazuinen klinken – improvisatie Jac de Groot
11. Psalm 150 – improvisatie Jac de Groot

Informatie m.b.t. het orgel:
Het orgel in de Rooms-Katholieke Kerk in Uithuizen werd in 1908 door Michael Maarschalkerweerd gebouwd ter vervanging van het oude orgel, dat aan de Hervormde Kerk in Niehove verkocht werd. Zoals wel meer gebruikelijk was, werd het orgel in twee kasten gebouwd om het glas-in-loodraam boven de hoofdingang vrij te houden. In de linker kast bevindt zich het Hoofdwerk met de Prestant 8’ in het front. De rechter kast bevat de pijpen van de Salicionaal 8’.

Het orgel bevat de volgende registers:

Hoofdwerk:
Bourdon 16’
Prestant 8’
Fl. Harm. 8’
Octaaf 4’
Quint 2 2/3’
Doublet
Trompet 8’

Nevenwerk:
Salicionaal 8’
Holpijp 8’
Melofoon 4’
Fluit 4’
Woudfluit 2’

Pedaal:
Subbas 16’

Koppelingen:
HW + NW
HW + Ped.
NW + Ped.

Klaviergrootte: Man C-F3
Pedaalgrootte: Ped. C-D1
Het doublet heeft vanaf C er een 2 2/3 koor bij.

Hierbij enkele foto’s van het orgel en de Kerk:

Orgel:

Kerk:

Het nare van het einde van een vakantie is dat je weer moet werken. De werkdagen worden dan ineens wel heel erg saai en duren wel heel erg lang. Daar heb ik nu dus ook last van, maar misschien dat alles binnenkort beter wordt.

Maar het is niet de bedoeling dat deze log over m’n werk geschreven gaat worden, dat komt een andere keer wel weer. Deze log gaat misbruikt worden om kort mijn vakantie weer te geven en enig fotografisch bewijsmateriaal toe te voegen.

Zoals inmiddels bijna gewoon is, ging ook deze zomer mijn vakantie naar Oekraïne, en wederom naar Kiev alwaar ik mijn lieftallige Galyna ging vereren met een verblijf van twee weken.

De dag van aankomst (ergens in de middag) was meteen een eerste kennismaking: niet met het vliegveld, niet met Galyna, maar met haar moeder. Ach ja, die had ik nog niet gezien en ontmoet, maar het viel reuze mee. Bij haar thuis gekomen had ik even tijd wat spullen uit te pakken en me om te kleden, want later zouden ook haar vader en haar zusje komen, zodat ik meteen met het hele gezin kon kennismaken. We hebben gezamenlijk gegeten. Na het eten vertrok de familie weer en bleven Galyna en ik samen thuis, zodat ik even kon uitrusten van de reis.

Tijdens mijn tweeweekse verblijf in het prachtige Kiev heb ik weer een aantal dingen mogen zien, die ik voorheen nog niet gezien had, of nog niet gezien had zonder sneeuw.
Zo heb ik mogen kennismaken met een groot winkelcentrum, genaamd Dreamtown, waar zich ook een kleine schaatsbaan bevond, maar jammer genoeg was het alleen kunstschaatsen geblazen … en ja … een echte Nederlander zegt dan: dat is geen schaatsen.
De eerste week was een week van rustigaan doen en weinig zien. Wel wat rondgelopen in de buurt, boodschappen gedaan en andere kleine zaken. In het weekend vierde Galyna haar moeder haar 50e verjaardag, dus ook nog een klein feestje gehad. Ter ere van deze verjaardag gingen we met z’n allen uit eten naar een typisch Oekraïens restaurant. Ook was ik op zaterdag nog met Galyna mee naar haar kerk geweest: een beetje charismatisch en Amerikaans aandoende Pinkstergroepering. Leuk om eens mee te maken, maar was over het charismatische wel licht kritisch … waarmee ik meteen punten scoorde bij haar vader, die ongeveer een zelfde mening is toegedaan.

De tweede week was een meer actievere week en in deze week heb ik ook de meeste foto’s gemaakt. Hier stonden onder andere uitjes naar een Openluchtmuseum gepland: Perogova. Dit museum is groots opgezet met allerlei bouwwerken uit verschillende hoeken en gaten van Oekraïne, zodat je typische oud-Oekraïense dorpjes krijgt. Hoewel er in de gebouwen niet gefotografeerd mocht worden, kregen wij toch de gelegenheid om voor 15 Grivna (ongeveer 1,5 euro) heel veel foto’s te maken in één van de huisjes: de dame die hier de wacht hield, die ging naar huis en de laatste toeristen kregen een kans om wat foto’s te maken. Wij waren de geluksvogels.
Ook hebben we een “MaduroKyiv” bekeken: een miniatuurversie van de belangrijkste gebouwen in Kiev.
Later die week hebben we nog het monument voor gevallen helden in de Tweede Wereldoorlog, museum over de hongersnood van 1932/1933, stukje van het Pechersk Lavra Klooster en het park ter nagedachtenis aan de overwinning op de Tweede Wereldoorlog bezocht. Deze bezienswaardigheden lagen mooi op een rijtje, zodat alles in één middag bezocht kon worden. ’s Avonds hebben we toen even wat gegeten in ons favoriete barretje, waarna we nog naar Podil hebben gelopen: dit is het laaggelegen gedeelte van Kyiv, dat aan de oevers van de Dnipro ligt. Hier woonden vroeger de arbeiders.

Het laatste weekend van mijn reis naar Kiev hebben we besteed aan een bezoek met de hele familie aan opa en oma, die ongeveer 120 km buiten de stad wonen, op het prachtige platteland van Oekraïne: het is daar net Nederland, zo weids kan je kijken. Tevens hebben we op de laatste dag in Kiev het regeringscentrum bekeken, alwaar alle belangrijke regeringsgebouwen staan.

Dat was zo in het kort wel mijn reis naar Kiev, maar nog niet het einde van mijn vakantie. Er volgde namelijk nog een derde week in Nederland, alwaar Galyna heeft kennisgemaakt met Leo, Henk Jan, mijn zeer gewaardeerde collega’s, mijn ouders, broer en aanhang en tenslotte ook nog met een Gereformeerde Kerk. In Nederland hebben we er met z’n tweeën een rustige week van gemaakt door op dinsdag uit te rusten en mij enige verplichtingen te laten doen. Op woensdag zijn we naar m’n collega’s en naar Utrecht geweest, waarbij we ’s avonds met Henk Jan de avond hebben doorgebracht. Donderdag weer een rustige dag en op vrijdag zijn we naar Giethoorn geweest. Aansluitend hieraan zijn we naar m’n ouders gereisd.
Het weekend hebben we gebruikt voor orgelspelen (ik tenminste) en naar de speeltuin gaan met Diana en de kinderen (samen met mijn moeder en Galyna). Deze dag werd afgesloten met een etentje in een pannenkoekenrestaurant.
De zondag hebben we ook maar gebruikt om een drukke dag van te maken: Twee keer naar de kerk en ’s avonds Leo bezoeken. De maandag was om de koffer in te pakken en ’s middags met Henk Jan de omgeving te bekijken. Maar omdat het weer niet bepaald mee zat hebben we dat laatste niet gedaan, maar hebben we Henk Jan foto’s laten kijken en hebben we ’s avonds een spel gespeeld met z’n drieën.

Tot mijn groot ongenoegen vertrok Galyna afgelopen dinsdag weer naar Kiev. Leo en ik hebben haar naar Dortmund gebracht en haar op het vliegtuig gezet.

Tot zover in het kort mijn vakantiebelevenissen. Hier volgen nog enkele foto’s om een indruk van het geheel te krijgen.

Wederom een log over mijn vakantie in Oekraïne (daar lijkt geen einde aan te komen). Maar, ik moet toch wat te schrijven hebben, als er verder weinig gebeurt in mijn leven?

Op donderdag zou ik samen met Elena naar het Holenklooster (het Kyiv-Pechersk Lavra) gaan. Een klooster met de titel Lavra betekent dat het een zeer belangrijk klooster is voor de Russisch-Orthodoxe kerk.

Tijdens mijn tocht naar Elena onderwijl ook maar enkele foto’s gemaakt van het prachtige hoofdstation van Kiev, hoewel het niet op kan boksen tegen het hoofdstation in Groningen.
Vervolgens gingen wij te voet naar het klooster, alwaar wij eerst een permissie kochten om foto’s te mogen maken en ook nog een paar boekjes over het klooster (sommigen waren helaas enkel in het Russisch beschikbaar, dus om die boekjes te kunnen lezen moet ik mij het Russisch nog meester maken).
Gaarne had ik Elena nog iconen laten zien, die gebaseerd zijn op schilderijen van Rembrandt, maar helaas was de desbetreffende kerk, wegens slecht weer gesloten, maar ik heb beloofd Elena deze iconen een volgende keer, als ik weer in Kiev ben, te laten zien.

Wel nog naar een museum met modernere kunst gegaan, waar enkele leuke schilderijen hingen.
Het terrein en de kerken van het klooster verkend en enkele foto’s gemaakt. Rond half 4 besloten we naar de grotten te gaan, waar gemummificeerde monniken liggen opgebaard, maar deze waren reeds gesloten, dus besloten we maar naar m’n appartement te gaan en wat te gaan eten.
Elena had borsch voor mij gekookt en zij was zeer benieuwd of ik dat wel lekker zou gaan vinden.
Ik herinner mij borsch uit de tijd toen ik nog met Tonya had, maar de borsch van Elena smaakt toch beter hoor. Na het eten nog wat gedanst, gekletst en zo midden in de nacht was het ook weer eens tijd voor Elena om huiswaarts te keren. Ze voelde zich ook niet heel erg lekker.

Aldus geschiedde de vierde dag, en Jac. was zeer tevreden.

 

Wederom een log over mijn vakantie in Oekraïne. Niet over de tweede dag, want dat was een waarlijke rustdag, die ik overigens niet had gewild, maar tegen wil en dank wel gekregen heb.

Ik had met Elena afgesproken dat zij bij mij zou komen, zodat we samen de stad in zouden gaan en samen zouden eten als zij naar de tandarts was geweest. Echter … dit roodharige wezen verrast mij immer meer. Zij was op tijd bij de tandarts, maar thuisgekomen was ze even gaan liggen en prompt in slaap gevallen.

We hadden om half 12 afgesproken en om half 3 kreeg ik eens een telefoontje dat ze in slaap was gevallen. Lichtelijk geïrriteerd was mijn zelf, dat is natuurlijk te begrijpen. Dus ze zei dat ze over een uurtje bij me zou zijn … nou in plaats van half 4 werd het half 6. Konden we meteen boodschappen doen voor het avondeten.

De volgende dag zouden Elena en ik elkaar pas ’s avonds treffen, en Galyna zou zich ook bij ons voegen, opdat wij gedrieën de verjaardag van Galyna (die op deze dag 29 werd) konden vieren.

Overdag ben ik in m’n uppie de stad in gegaan en heb de Sofiakathedraal bekeken (alwaar ik natuurlijk enkele Nederlanders tegen het lijf liep, want je kan niet in het buitenland komen, of je komt er Nederlanders tegen en je kunt niet in Nederland komen of je komt er buitenlanders tegen). Verder nog de Michaelskathedraal en de Andreaskathedraal bekeken. Tevens op een marktje gelopen waar ze souvenirs verkopen, om even te kijken hoeveel die matryoska’s kosten (die poppen met poppetjes er in).
’s Middags nog even door de dure winkelstraat gelopen en een leuke typische Oekraïense lunch gehad (zie foto).

’s Avonds het verjaardagsfeest van Galyna. Ik had gekookt (had zelf roomsaus en vla meegenomen uit Nederland) en had daar aardappels, vlees en bloemkool gekocht, zodat ik een prachtige Hollandse maaltijd op tafel kon zetten. De dames hebben genoten van het eten. Dat deed mijn ziel zeer goed.

Galyna heeft een paar prachtige klompen voor haar verjaardag gekregen, want ze wilde graag een etnisch geschenk … en ja … wat kan je dan beter cadeau geven dan een paar prachtige klompen? Daar was zij zeer mee in haar schik.

Aldus geschiedden de tweede en de derde dag, en Jac. was zeer tevreden.

Wederom een vakantie in Oekraïne doorgebracht. Deze keer tussen 8 en 15 februari. Vandaag ben ik dus precies een week weer thuis.
Nu rijst bij u, mijn lezers, de vraag: waarom nu pas een log?

Het antwoord hierop is betrekkelijk eenvoudig: alvorens ik een blog kan schrijven om mijne lezers de stuipen op het lijf te jagen, moest ik allereerst mijn ouders en mijn broer + schoonzus persoonlijk even de stuipen op het lijf jagen.

Wederom mag ik u vertellen dat ik een vriendin heb! Wederom mag ik u vertellen dat het een Oekraïense schone is! Wederom mag ik u vertellen dat ze 1.50 meter lang is!. Wederom mag ik u vertellen dat ze rood haar heeft! Wederom mag ik u vertellen dat ze … ohnee, ze heet geen Tonya … ze heet Elena.

Hier komt het verhaal: in november heb ik Elena leren kennen via een zeer goede vriendin van haar, die ik al meer dan een jaar ken inmiddels. In de tijd dat ik met Tonya had, heb ik nagenoeg geen contact met haar gehad (schaam, schaam), maar begin november stuurde ik deze dame toch maar weer eens een e-mail (Tonya was toen nog gewoon in beeld). Na 8 maanden niet met Galyna te hebben gepraat, was het fijn weer contact te hebben.
Op dat moment werd ik toevalligerwijs ook gedumpt door Tonya en Galyna mocht al deze ellende (net als alle andere vrienden) van mij aanhoren. Ook begon Galyna over Elena, een zeer goede vriendin van haar. Ze dacht dat ik haar wel aardig zou kunnen vinden, dus zij wisselde onze skype-adressen uit, zodat ik ook eens met Elena kon babbelen.

Dat babbelen met Elena bleek gezellig te zijn en zo volgden er nog vele lange avonden. Elena en ik zagen elkaar eigenlijk wel zitten, maar besloten er niet teveel mee te doen, vanwege de afstand.
In december met Galyna afgesproken dat ik met haar verjaardag naar Kiev zou gaan, zodat ik Galyna kon ontmoeten, maar stiekem natuurlijk ook Elena. Een prachtvakantie geregeld (zonder dat Elena daar wat vanaf wist) en zodoende kon ik naar Kiev op 8 februari.
De vraag is alleen: hoe krijg je Elena zover dat ze meegaat naar het vliegveld, zonder argwaan te wekken? Deze vraag was door Galyna en mij snel opgelost: we zouden Elena vertellen dat de vriend van Galyna uit Duitsland zou komen en dat Galyna graag wilde dat Elena mee zou gaan om hem op te halen. Zo gezegd, zo gedaan!

Nu de werkelijke gebeurtenissen op 8 februari: Mijn zeer gewaardeerde vriend Leo brengt mij op een onmenselijk tijdstip naar het vliegveld (we vertrokken om half 5 in de morgen naar Keulen), want mijn vliegtuig zou om kwart over 8 vertrekken. Nadat we mijn bagage gedropt hadden en nog een kop koffie hadden gedronken toog Leo huiswaarts, en ik toog Kievwaarts. Eenmaal in Kiev aangekomen, werd ik meteen door bureaucratie overvallen. Ik mocht het immigratieformulier invullen en vervolgens achteraan in de rij voor paspoortcontrole aansluiten (normaal duurt zoiets een kwartier of 20 minuten, maar hier duurde het 45 minuten. Aangekomen bij de bagageband lag nog enkel mijn koffer er, dus ik hoefde niet lang te zoeken en kon meteen naar de uitgang lopen, alwaar Galyna en Elena mij opwachtten.

Galyna rende naar me toe! Grote knuffel en drie zoenen op de wang en ze was hartstikke blij!
Elena stond als in shock aan de grond genageld en kon geen woord uitbrengen en geen ledemaat meer verroeren, want dit is niet de vriend van Galyna … dit is MIJN vriend!
Vervolgens heb ik Galyna gevraagd even naar buiten te gaan, opdat Elena en ik even alleen met elkaar konden zijn: waarlijk, wat een prachtig moment was dat.

Goed … dat verplichte ‘hallo, wees welkom’ moment is ook weer achter de rug: in de taxi naar m’n appartementje, alwaar we instructies kregen over gebruik van de telefoon, internet en andere zaken. Meteen de betaling gedaan voor de rest van de week en ik kon rustig slapen die nacht.

Voordat we ’s avonds zouden eten, moest Elena nog even naar de tandarts, dus wij met z’n drieën in de bus naar de tandarts en op Elena wachten, maar die hoefde niet, die kon de volgende morgen pas terecht (hebben we daar een half uur voor niks gezeten). Tenslotte maar even met ons drieën in een parkje gewandeld, alwaar Galyna foto’s heeft genomen van Elena en mij.

’s Avonds een hapje gegeten van hetgeen Galyna voor ons gekookt had en het smaakte voortreffelijk! Verder de hele avond veel gepraat en een gezellig samenzijn gehad. Ook hier hebben wij nog enkele foto’s van elkaar gemaakt.

Aldus geschiedde de eerste dag, en Jac was zeer tevreden!