Soms overvalt het je: heimwee!

Niet altijd heb ik het. Meestal niet. Maar, als ik het heb, slaat het zo ineens plotseling toe en blijft dan enige dagen rondspoken in mijn hoofd.

HEIMWEE!!!

Heimwee naar wat? … Naar het prachtige Groninger land. De rust, de ruimte, de mensen. Ja, zelfs een voor veel mensen onooglijk dorp zoals Delfzijl wordt een aantrekkelijk ‘pittoresk’ dorpje om te wonen. Wonen en werken in de omgeving waar ik opgegroeid ben, dicht bij ouders, die dan iets makkelijker te bezoeken zijn. Dichter bij het orgelspelen in de kerk, waar ik dan nog vaker plezier aan zou kunnen beleven. Niet meer de lange reizen vanuit Veenendaal naar het noorden, niet dat deze reizen een straf zijn, maar het zou zoveel tijd schelen.

Hoe zou het zijn … om na m’n studie een baan te hebben in het noorden? Daar te wonen en te werken? Ok … ik zal er hier in de buurt heel wat vrienden achter moeten laten … maar uiteraard zouden die altijd van harte welkom zijn in het noorden.
Wat betreft m’n studie kan ik zeggen dat ik het afgelopen jaar toch erg goed heb afgerond. Van de 7 vakken die ik gevolgd heb, zijn er 5 afgerond. Een niet onaardige score, al zeg ik het zelf. Inclusief m’n eindwerkstuk moet ik nu nog 6 vakken doen. Als dan alles goedgaat, heb ik in april mijn diploma.
Stiekem kijk ik toch wel even verder, naar een eventuele master. Als er een masteropleiding zou volgen, dan moet ik wel zeggen dat na 7 jaar dan toch een einde komt aan de Utrechtsche Bezigheden en die wellicht dan verruild gaan worden voor de Amsterdamsche Bezigheden.

Op m’n werk vermaak ik me ook nog altijd, dus ook daar is weinig nieuws te melden. Alleen dat het op het werk inmiddels toch wel rustig is, vanwege de zomerperiode, maar na de zomer zal het rap weer drukker worden, maar dat zal geen straf zijn. Nog 2,5 week werken en dan kan ik genieten van een 4-weekse zomervakantie.

Buiten het werk om is er weinig nieuws te melden, aangezien mijn huiselijke aangelegenheden zich voornamelijk op het vlak van studie bevinden. Geen leuke eindjes meer gefietst de laatste tijd. Weinig bijzonderheden dus in ‘t Veensche.

Wel besluit ik deze log af te sluiten met enige woorden die ik vandaag tegen mijn collega sprak, en die verhaalden over de Franse Revolutie, waarbij ik mij kon voorstellen dat de leider van de Revolutie (Robbespiere) tijdens de terechtstelling van koning Lodewijk XVI (door de guillotine onthoofd) gezegd zou kunnen hebben:

Mijn waarde lezers!

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik mij op weg naar Beijing aan het begeven was. Vaak denk ik aan die mooie tijd terug, dat ik zo lekker veel in het buitenland zat voor mijn werk.
Hoewel ik het toen nooit echt gezien heb als een vakantie, zo voelt het nu wel. Eerlijkheidshalve moet ik zelfs bekennen dat ik toch wel erge heimwee heb naar het vele reizen.

Al die mooie landen, culturen, eten, voedselvergiftigingetje … dat maakt het leven mooi, spannend, intrigerend. Natuurlijk, er ging tijdens het werken toen wel eens iets mis (zie de complete categorie Shell-Avonturen), maar ook ging er veel goed … hoewel dat niet altijd vermeld is.

Leuke dingen blijven je toch bij: m’n eerste eten in China zonder mes en vork, maar met stokjes: Spaghetti. Pakistan, waar je de humor van het hebben van een bodyguard wel kunt inzien. Qatar, waar je je als een überkleuter in een grote zandbak voelt. De Filippijnen met een bomaanslag een paar huizenblokken verderop.

Maar nu, nu zit ik in dit land … m’n burgerlijke leventje te leiden. Dagelijks als forens op en neer sjezen naar Maartensdijk. Filetje hier, filetje daar. ’s Morgens om kwart voor 7 de deur uit en ’s middags om 6 uur thuis. Vroeg slapen en nog vroeger wakker worden. Gewoon een dag op kantoor zitten, m’n werk doen en zo af en toe Calvijn of Bert Visscher citeren en herhaaldelijk memoreren aan het mooie zwientietik.

Goeie ouwe tijd toen ik de wereld rondreisde en allerlei landen onveilig maakte. Thans is mijn hart vervuld van heimwee naar verre kusten. Dagelijks word ik in mijn huis geconfronteerd met allerlei exotica in de woonkamer. Och, dat het moogdet staan te gebeuren, dat in mijne leven het wonder zich kondet voltrekken van het wederom existeren in buiten-Nederlandse contreien.

In plaats van dat door die mooie reis op en over Gods wonderlijke schepping mijn hang naar avontuur toch wel geblust zou zijn … nee, in plaats daarvan is het avontuurlijke beest in Jacobus ontwaakt. Tijd om vakanties te spenderen aan reizen van Abraham, Israël door de woestijn, Paulus en zo nodig Marco Polo (of wie dan ook) … overwinteren op Nova Zembla voor mijn part. Gelukkig mag ik volgende week weer een klein beetje van het wilde (niet al te verre) oosten meemaken.

Volgende week gaat de reis weer naar Oekraïne … waar het overdag ongeveer -10 graden is. Wellicht ontmoet ik een sneeuwprinses.

Ken je dat, Nordic Walking? De meest achterlijke sport in dit land, voornamelijk populair bij 60-plussers, die klaarblijkelijk denken dat ze daarmee jong blijven.
Wandelen met twee stokken … zeker om te oefenen voor later!
Nordic Walking, volgens mij hoort dat helemaal niet in dit land thuis, maar hoort het of in het noorden waar veel sneeuw en ijs ligt, of in de Alpen waar het lekker bergachtig is. Twee plekken waar je die stokken nog nuttig kunt gebruiken om op te leunen of tegen het uitglijden, maar waar heb je hier in dìt land in ’s hemels naam die stokken voor nodig?
Het ziet er gewoon domweg idioot uit, dat gezwieberzwabber met die stokken!
Nordic Walking … gewoon een potje heel snel wandelen met een paar rare stokken en een beetje stompzinnig voor je uit zitten staren; ik weet niet, maar geloof niet dat het mij zo aanspreekt, maar het kan natuurlijk veranderen als ik 60+ (en dan bedoel ik geen blokje Franse kaas) ben.
Ooit die naam bestudeerd?
Nordic: Volgens de Oxford dictionary is het een verwijzing naar de personen in Scandinavië, voornamelijk vanwege hun grootte, hun kleur en slanke uiterlijk. Ofwel: Scandinaviër, of Scandinavisch.
Walking: Ze lopen, maar ook volgens diezelfde Oxford dictionary staat bij de Nordic .. skiing. Dus soort cross-country skiing.

Nordic walking is nog racistisch ook: als het cross-country skiing is (soort van langlaufen) dan gebruiken ze Scandinaviërs onder hun voeten om vooruit te komen. Daar zijn mensen helemaal niet voor bedoeld, ook niet als ze lang en dun zijn!
Beetje hard/grof voorbeeld: Wij gaan toch ook niet surfen met Ethiopiërs, omdat een surfplank nu eenmaal van een lichtgewicht materiaal gemaakt is? African Surfing … net zo idioot.

Nee, geloof niet dat ik zo’n fan ben van Nordic Walking … ik hou het wel bij doodgewoon Hollands Fietsen … lekker!

Vandaag is het weer de Gereformeerde ‘Dag van de Arbeid.’ De Gereformeerde 1 mei! En zoals alle socialisten op hun ‘Dag van de Arbeid’ vrij plachten te zijn, alzoo geldt voor mij hetzelfde op den Biddag. Aan de Here vragen om een goed jaar, waarin we toch genoeg mogen krijgen voor ons leven, niet teveel en ook niet te weinig (aldus de NHK dominee vanmorgen in de Oude Kerk). Toch een interessant fenomeen om op een dag waarin je vraagt om een goed jaar (ook voor de arbeid) vrij te mogen zijn, en even niet te hoeven arbeiden.
Ach ja, de wereld zit vol met rare fenomenen, dus dit is er ook weer eentje.
Aan u allen wens ik uiteraard ook een werkzaam en vruchtbaar jaar toe. Dat er een crisis is, dat deert niet, want wij hebben het nog altijd beter dan die arme mensen in Afrika of Oekraïne, daar mogen we als mensen, vind ik, toch ook wel eens bij stilstaan. Wij hoeven geen honger te lijden. Er is altijd wel een manier, zodat we legaal brood op de plank krijgen. We hoeven er niet voor te stelen en te moorden.
En ook al gaat het nu wat minder met ons kikkerlandje, nog immer mogen wij niet klagen, hoewel we het Nederlands volk zijn en dat toch graag blijven doen.
Vanavond mag ik nog eenmaal ter kerke togen, en dan is daarna deze doordeweekse zondag voor mij ook weer afgesloten.
Morgen weer vol goede moed aan den arbeid en hopen op de zegen des Heren.

Nou, de Chinees is waarlijk iets om een log over vol te schrijven. Waarschijnlijk ook wel over Nederlanders van hun kant, maar dit is waarlijk weer eens een ach-ende-wee-log (die zijn er toch al ´nooit`).
Zet nooit een groep Chinese meiden bij elkaar in een ruimte waar bijna geen spullen in staan. Nederlanders kakelen, maar ach, ach, ach, je had dit eens moeten horen; echt ik werd knettergek toen er donderdagmiddag bij de receptie een groep van 7 Chinese meiden stonden (als het Nederlanders waren geweest, waren ze allemaal blond geweest). Nee, zachtjes overleggen is er niet bij als er een groepsfoto gemaakt moet worden. Ten eerste je verstaat al geen flikker van wat er gezegd wordt, en ten tweede praten ze ook nog door elkaar.
Chinezen, ze smakken en slurpen met eten en drinken. Heb weinig Chinezen gezien die hun mond dichtdoen bij het eten, en onderwijl moet er natuurlijk gewoon in het Hong deng tsjing tla bli bo nung tsjeng gepraat worden. Alle consumptie gaat zichtbaar door de eerste verteerronde een gedeelte overleeft het ook niet, en komt via dezelfde doorgang weer als gespreksstof op tafel…
Boeren? *BURP* Dat is toch ook geen probleem? Het is geen schande om een boer te laten, ook niet om dat een paar keer per minuut niet binnensmonds en onhoorbaar te doen. Neuh … BUUUUUUUUUURP! Op de Filippijnen was dat ook al normaal. Misschien toch maar eens een gigantische ruft laten en zeggen dat dat in Nederland normaal is.
Boeren … tsja … dat doen ze echt allemaal. Ook bijvoorbeeld die gasten die hier die scanner aan het installeren/repareren waren. Gewoon tijdens een gesprek na een zin: Burp! Tsja, de zinnen worden er soms zelfs halverwege even voor afgebroken. *BURP*
Spugen, rochelen, whatever. Ben het allemaal wel tegengekomen. Niet af en toe, maar overal. Het valt extra op bij mensen bij wie je het niet zou horen te verwachten. Een kelner in het restaurant? BURP, UCHE, ROCHEL!
Eigenlijk best een onfatoenlijk volk, als ik er dan zo bij nadenk.
Ooit was hier een Culturele Revolutie (vraag me niet wat het inhoudt, dat mag je zelf opzoeken op Wikipedia), maar volgens mij zou een beschavingsrevolutie ook niet echt kwaad kunnen. Nu zijn ze thuis nu ze dit doen, maar als er nou Chinezen op zakenreis zijn in Nederland, en zitten in een vergadering, en boeren dan ineens, of rochelen … dat kan toch niet?
`En dan nu het volgende *burp* punt van de agenda *burp* De discussie over het wel of niet behandelen *rochel* van de botanische kasplanten *rochel burp* van de Universiteit Leiden met *uche kuche rochel burp burp rochel spuug* biologisch afbreekbaar krekelmest. *rochel*´
Hoe professioneel kan je zijn? Ach nemen ze de wereld ooit over, dan scheelt het ons westerlingen weer fatsoenlijk zijn en kunnen we doen wat we maar willen *RUFT*!

*BURP*