Jij pyromaan, ga nu gauw,
naar je flatje, mijn buur.
En brandt maar lang, in het hallevuur.

Den wereld lichtend gaan de flitsen,
snel reizend naar het ongewisse.
Wat helder zichtbaar,
is ’s mensen kleinheid
in deze elektriciteit,
gewis ende waar!

De grond dreunde en trilde,
van de donder, de zware en wilde.
Op geheel deez’ aard,
galmen deze diepe bastonen.
Van allen die deze bol bewonen,
heeft geen instrument het geëvenaard.

O Wonder!
Hoe waarlijk dreunt de donder,
vanuit den wolken mond,
door ‘t ganse hemelrond.

Als ik zie op de bomen,
waarin loof en bloesems komen,
dan weet ik van de regen,
dat het daarvoor is een zegen.

Deze grauwe luchten,
maken mij dat ‘k ga zuchten.
Maar weet, als het regent overal,
dat de zon binnenkort schijnen zal.