19-07-2010: Het dorpsfeest is weer voorbij

Alzo luidde mijn zin toen de heren en dames van de vrijwillige brandweer uit Siddeburen weer vertrokken uit Wagenborgen.

Wat was er gebeurd dat deze zin uit mijn mond voortkwam?

Gisteren zat ik bij mijn ouders en mijn broertje, schoonzus en de kids in de tuin te genieten en wat met hen te keuvelen over vanalles en nogwat. Opeens hoorden we een sirene, want de brandweer kwam langs. Op zich niets bijzonders, want er zal wel een kat in de boom zitten, of een schoorsteenbrand bij mensen verderop in de straat zijn uitgebroken.
Ineens horen we nog een sirene, wat betekent dat er ook brandweer van buiten het dorp bij komt, waarbij meteen de mededeling volgde van m’n vader om maar eens te gaan kijken waar deze lieden zo spoedig heen zouden gaan.

M’n broertje en ik volgen in de Alfa van m’n broertje en kwamen als eerste van het gezin op de plek des onheils aan. Het was bij de gymzaal, die ook nog wel eens in de fik gestoken wil worden in het dorp, als men graag een nieuwe wil. Het halve dorp was ook aanwezig, dus het was een gezellig praatje tussen de bewoners.

Wat bleek er uiteindelijk te zijn: achter de gymzaal staat een betonnen hutje, met een houten dak en wat bankjes (waar hangjeugd samen placht te komen) en dit dak stond in de hens, evenals enige omliggende struiken en bomen. Maar, omdat er in de buurt een elektriciteitshokje en een gasleiding aanwezig waren, had de brandweer besloten met groot materieel uit te rukken en evenzo de politie uit het verre (wel 12 hele kilometers) Delfzijl te laten uitrukken.
Toen de politie aanwezig was, was de brand reeds geblust en stond het dorp nog wat na te praten.

Tot zover de story over de Wagenborger dorpsbarbecue.

Verder was gisteren de zondag als alle andere: tweemaal orgelgespeeld in Delfzijl, waarbij geen rare voorvallen gebeurd zijn. ’s Avonds heb ik mijn Groninger vrienden Bas en Manon lastiggevallen met mijn bezoek. Het was al lange tijd geleden dat ik hen gezien/gesproken had, dus was het weer tijd om bij te praten. Om tien uur in den avond richting ‘t Veen vertrokken.

Vandaag was ook weer een gewone maandag: uitslapen en boodschappen doen. Tevens heb ik besloten de was maar weer eens op te vouwen en de stofzuiger door het huis te gooien: voor hen die voortaan bij mij op bezoek komen: geen schoenen meer aan in huis. Dit ter voorkoming van onnodig stof van buiten.
Tevens heb ik vorige week een exemplaar van Windows 7 aangeschaft en deze heb ik vandaag op mijn computer geïnstalleerd. Hopelijk ben ik met mijn computer nu verlost van automatisch opnieuw opstarten en crashende firefoxen. Want van die euvels werd ik niet vrolijk.

Alzo is geschied. Morgen begint mijn laatste werkweek voor de vakantie. Nog vier dagen werken en dan kan ik vier weken genieten van een (welverdiende) vakantie.



12-07-2010: De tijd vordert gestadiglijk

Het is weer aftellen geblazen.
Aftellen naar het moment dat mijn vakantie een aanvang neemt.
Nog twee weken werken en dan is het moment daar, dat mijn vakantie aanbreekt. Twee werkweken, is in mijn geval acht werkdagen.
En waarheen gaat de reis? De reis gaat daarheen, waar het in februari ook naar toe ging en waar het in augustus 2009 ook naar toe ging: Oekraïne. Deze keer geen reis naar De Krim, maar ik blijf in Kiev en omstreken. Hopelijk genoeg belevenissen om dit in logs te gaan vermelden.
O wat een vreugde was het vandaag! Wederom een onweersbui en enige regen mocht er vanuit den hoge op ons neerdalen. Deze regenbui, zo verfrissend, doet mij zeer goed. Het warme weer van de afgelopen week was ik al erg zat en zeker toen ik gisteravond moest orgelspelen in een bejaardenhuis, waar het toch al nooit koud is.
Doe je dunne kleding aan: witte broek, dun overhemd, en dan nog is het veel te warm. Bij thuiskomst maar meteen ’s avonds weer een driekwartsbroek aangetrokken.
Verder heb ik deze avond weinig bijzonders uitgericht. Met een vriend voetbal gekeken, waarbij we het na 10 minuten al voor gezien hielden en de scheidsrechter gingen aanmoedigen, zodat hij bij iedere overtreding een kaart zou gaan trekken (want de teams, die voetbalden niet echt geweldig).
Vandaag was weer een gewone vrije dag: huishouden, studeren, orgelspelen, boodschappen doen … ohja en het belangrijkste niet vergeten: uitslapen.


08-03-2010: Glibbercursus!

Ach ende Wee! zo weeklaag ik de ganse dag over den Nederlanders! Ach ende Wee!
In andere, meer organistitorische woorden: [B]Ach ende [S]Wee[Linck]!

Hedenmorgen lag er tot mijn grote vreugde wederom een wit laagje van dat mooie spul waar gans Nederland onderhand genoeg van heeft, en waar ik nog steeds geen genoeg van kan krijgen: sneeuw!

Ook mocht ik weer het nadeel van de Nederlander ondervinden: een millimeter sneeuw op de snelweg betekent een maximum snelheid  van 60 kilometer per uur op de snelweg. Zucht … het kan toch wel een beetje harder? Misschien gebeuren er juist zoveel ongelukken, omdat er onverlaten met een levensgevaarlijke snelheid van 60 km/u over de snelweg crossen.
Voor mij betekende dit concreet dat ik van Veenendaal tot Utrecht niet harder heb gereden dan 50 of 60.
Was allang blij dat ik nog op tijd op m’n werk gekomen was.

Hoewel ik er goed vanaf gekomen ben, moet ik ook zeggen dat één mijner collegae er minder goed vanaf gekomen is, hoewel ook weer beter dan andere Nederlanders. Zij heeft hedenmorgen mogen ervaren dat een vangrail niet van rubber is gemaakt, en haar auto wel kan stuiteren als een balletje in een flipperkast.
Ze gleed ineens van de weg, met een slakkengangetje van 60 …

Jammerlijk, tot mijn groot ongenoegen was in de middag alle sneeuw weer verdwenen en er wordt ook voor de komende tijd nog niks voorspeld …

Of zoals Duitsers het zo mooi plachten te verwoorden: “Schade.”
Dat heeft in deze log toch wel een dubbele betekenis.



19-02-2010: Logwaardige uitspraak

“Al is de trein nog zo snel, de NS vertraagt hem wel.”
Gert van Loenen


18-12-2009: Eindejaarsaardigheidjes

Wat is december toch een prachtige maand!

Aan het begin van de maand heb je Sinterklaas … daarbij werden we door de baas al verrast met een lekkere banketletter, die je (afhankelijk van de manier waarop je hem voor je hield) een 3, M, E of W kon zijn. Deze letter heeft mij en m’n familie zeer goed gesmaakt.

In het Sinterklaasweekend overigens een prachtige pakjesavond gehad. Zo leuk dat die kleinen van m’n broertje echt beginnen door te hebben wat Sinterklaas inhoudt. Het is alleen lastig voor ze om alleen hun eigen cadeaus uit te pakken, dus ze mochten de volwassenen helpen met uitpakken.
M’n broertje speelde voor Zwarte Piet, door keihard op het raam te bonzen. Richard en Melissa schrokken zich wezenloos en durfden niet naar de deur te lopen, maar met alle volwassenen erbij durfden ze het aan: en hunne mond opende zich groots, toen zij die vele cadeaus mochten aanschouwen ende zien.

Edoch … terug naar m’n Maartensdijksche Bezigheden …

Vandaag was het de Dag van het Kerstpakket. Ik heb een prachtig kerstpakket gekregen met veel voedsel waar ik toch gebruik van maak (dingen die ik niet behoef, gaan veelal naar mijn ouders). Zij voorzien mij meestal ook van dingen uit hun kerstpakket. Vandaag kreeg een ieder dus een grote doos vol met voedsel. :) Fotografisch bewijsmateriaal is bijgevoegd.
Ook kregen we een mooi bonusje in euro’s in een enveloppe … en daar ben ik ook zeer mee in mijn nopjes (die worden binnenkort op m’n bankrekening gestort, en gaat mijn spaarrekening verblijden).

Zo is de dure decembermaand voor mij toch een maand van verblijden met mooie extraatjes.

Kerstpakket I Kerstpakket II



— Volgende Pagina »