Eén of andere malloot dacht gisteravond dat het wel een leuk idee was om de hal van de flat in de hens te steken. Resultaat: Alle lampen, en een deel van het plafond aan gort. Soms denk ik gewoon dat de mensen in deze buurt absoluut niet sporen. Ergens hoop ik gewoon dat het stomme kortsluiting was, maar ik denk niet dat dat het geval was … want er wordt met grote regelmaat fikkie gestookt in de hal beneden. En wel met de reden: degene die de reclamefolders bezorgt, is een aartslui type, soms liggen die folders er een week voor ze bezorgd worden.
Ach ja… zo maak je nog eens wat mee, maar echt prettig voel ik me er niet bij.
Ik bedoel: de flat kan zomaar mee gaan fikken, en die schuurtjes beneden zijn al grotendeels van hout, dus dat fikt ook goed.
Of: wat nou als de brand naar boven was gegaan … dan zit je lekker op de zesde …
Gelukkig heb ik een goeie verzekering tegen o.a. brand, maar ik moet er niet aan denken dat ik er aanspraak op moet maken.

Eerst gaat mijn mobieltje in Pakistan om onduidelijke redenen kapot. Dus ik daar een nieuwe kopen … en wat  gebeurt er na een kleine 2 maanden: Een malloot op het station van Utrecht-Centraal dacht dat je in de stationshal wel even kon fietsen op een zaterdagmiddag.
Dus hij met z’n gehaaste kop knalt tegen mij aan, biedt nog wel z’n excuses aan en fietst weer verder. Asociaal volk in dit land, hij kwam vast uit Amsterdam …
Ik had nergens last van, dus echt druk maakte ik me verder ook niet, totdat ik bij Zwolle een smsje krijg (ik heb geen idee van wie, want het schermpje van mijn telefoon was ineens kapot. Krijg nou wat … net een nieuwe telefoon … ik heb maar 1 verklaring … die stomme fietser!

Van de week naar het UWV gebeld wat betreft mijn WW-uitkering.
Volgens hen was ik te laat met het opsturen van mijn contract en ontslagaanzegging van Pitney. Die gekken denken zeker dat ik in 2 dagen (tijdens mijn vakantie) in staat ben een arbeidscontract op te sturen? Ik heb op de WW-aanvraag ingediend dat ik van 25 tot en met 31 maart op vakantie was, en ik had wel 2 dagen (28 en 29 maart) om die rambam op te sturen.
Dus ik zeg tegen dat mens aan de telefoon: “Moet ik van de wind leven ofzo? Ik heb vaste lasten die betaald moeten worden. Ik zit nu 4 weken thuis en heb nog NIKS gehoord over die uitkering.”
Reactie: “Nou en? Daar ga ik niet over. Gewoon rustig blijven.”
Waarop ik zeg: “RUSTIG? Ik krijg 2 idiote dagen tijdens mijn vakantie om wat te regelen, terwijl ik AANGEGEVEN heb op vakantie te zijn, en daar behoren JULLIE rekening mee te houden. Je regelt het maar! Ik heb recht op die uitkering en ik wil niet 88 weken op die uitkering wachten na m’n ontslag.”

Sommige malloten verdienen een grote schop onder hun hol …

Op de valreep toch nog maar een logje over Pakistan, want ja … een laatste pechgevalletje wil ik toch niet onvermeld laten.
Ik mocht op de “Allah-vergeten” tijd m´n bed uit na pak en beet 4,5 uur slaap (toch nog aardig gedaan eigenlijk). Half 3 is toch geen tijd om op te staan? Ik had m´n wekker op de `minnaretten-blertoeter-stand´ moeten zetten en aan de andere kant van de kamer omdat ik anders m´n bed niet uit kon komen.
Sta ik om 3 uur netjes bij de balie om uit te checken (had er een half uur voor uitgetrokken) … blijkt dat de rekening van de overnachtingen nog niet betaald is, of ik daar even 1600 euro voor neer wil tellen.

Ammehoela! Das niet mijn pakkie an! Dat betaalt de baas (de rest ook, maar dan in een later stadium). Maar het moest wel betaald worden, anders mocht ik niet weg. Dus ze moesten perse mijn bankpasjes (ook de geblokkeerde) gebruiken om te zien of het ging lukken … maar tuurlijk niet, dat had ik al gezegd. Mieke gebeld, die nam niet op. Reisbureau gebeld: “Nee, er is geen boeking, dus wij kunnen u niet helpen.”  Dianne gebeld: kan ik in elk geval m´n ei kwijt.
Na veel gemiep en gezeur en gemopper (ik had hoogstens 350 euro cash in m´n koffer voor noodgevallen, dus die aangeboden als voorschot) … na veel gemiep kwamen ze bij mijn persoonlijke gegevens een credit card nummer tegen … van m´n baas. Mooi, dat is ook opgelost, maar het heeft me wel een uur gekost om uit te checken.
Dus in racetempo naar het vliegveld (nog nooit zo bang geweest in een auto).

Op het vliegveld aangekomen ging alles van een leien dakje. M´n koffer met 10 kilo overgewicht mocht zonder extra charge mee. Degene die me begeleidde op het vliegveld is bekend bij alle security mensen, dus ik hoefde niets uit te pakken in de controle, kon gewoon overal doorlopen zonder moeite. Paspoortcontrole …. geen probleem! Bagage scannen … geen probleem! 5 minuten na aankomst op het vliegveld stond ik bij de gate. Ik kreeg overal voorrang. Over luxe gesproken …

Aan de andere kant: als ik dit geweten had, was ik langer blijven liggen.

De aankomst in Doha (Qatar) was ook niet geheel vlekkeloos, want m´n koffertje met o.a. die 300 euro was ineens foetsie. Maar Arabieren nemen zo´n beetje complete kamelen mee in hun handbagage, zodat er geen ruimte meer was voor mijn koffer, dus die had een stewardess ergens heel goed opgeborgen onder een hoop spullen van de vliegmaatschappij.

Aangekomen in het hotel even de spullen uitgepakt en vervolgens uitgerust en wat bijgeslapen in de ochtend. Vervolgens gaan lunchen met Jacqueline, die ook nog even heb mogen zien/spreken/horen/voelen/ruiken …
Lekker gezellig bijgekletst over alles en heb haar naar het vliegveld gebracht (was ik er voor de 2e keer vandaag).
Daarna meteen maar even een authentiek Qatarsch marktje bezocht en er de tijd voor genomen: schade … 2 t-shirts en 3 (in Nederland niet te betalen) geurtjes. Totale prijs: Iets minder dan 100 euro. Valt mee, voor Calvin Klein, Burberry en Davidoff bij elkaar …
Gelijk ook maar even foto´s gemaakt. Er staat ook nog een foto bij van Pakistan, met de contactpersoon, de nabereidgroep en mij. Op die foto v.l.n.r. Fehmeena, Moomal, Bilal, Jac. & Christopher.

Zaterdagmorgen bij binnenkomst op het werk zag ik een werkelijk prachtig beeld. Twee grote kisten waren voor mij bezorgd (soort Sinterklaas, maar dan met grotere cadeaus). Waarlijk, mijn scanner en pc waren er. Dus meteen de boedel naar de benodigde plaats gerold en opengemaakt.
WUHELLUP!
Weer een revolutie? Of een Amerikaans bombardement? Wat is er in hemelsnaam met die scanner gebeurd?
Bij het openen van de kist waar de scanner in vervoerd wordt vallen er eerst een stuk of 3 losse stukken uit. Een zogenaamde puzzelscanner? Om me op te vrolijken na alle ellende van de week ervoor? Nieuwe manier van PBMS om nutteloze werknemers aan de slag te houden?
Nee, van de kast van de scanner waren verschillende stukken afgebroken, dus de binnenkant was mooi zichtbaar (heel handig met alle stof hier). Ach ende Wee!
Goed, eerst de boel aangesloten om te zien of het nog werkte … en warempel, het werkte (gelukkig, toch nog iets goeds).
Echter, de vreugde was (zoals wel vaker voorkomt in verre oorden) van korte duur. De scanner crashte en met een rood lampje.

“$%_&_)&_(’_(I)%_U($”!#$#”$%$%_%_(&()%&_&#$%&”#$%R$ … gecensureerde gedachten

Alle mogelijke Chinese fratsen uitgehaald om het ding weer aan de praat te krijgen (niet te doen). Jacqueline gebeld, maar ook die had geen oplossing, dus Ruud maar z´n nest uit bellen (niet gelukt). Uurtje verder geknutseld aan het ding om te zien of het ging werken, maar helaas. Om half 1 (half 9 NL) vond ik het tijd om Ruud uit z´n nest te bellen en een oplossing te vragen. Echter, ook hij had die niet, maar wel een telefoonnummer van iemand van Kodak. Goed, die man z´n bed uit gebeld. Het probleem uitgelegd, en hij wist gelukkig een oplossing. Het was de klep van de scanner, waarmee ik de scanner kan openen om het van binnen schoon te maken: blijkbaar heeft het ding een dusdanige klap gehad dat de klep niet optimaal meer functioneert. Probleem opgelost! Ik kon weer scannen.
Helaas wel weer een paar uurtjes verloren, dus dat zou maandag en dinsdag overwerken worden (bij deze vandaag ook gedaan).
Op één probleempje (rood lampje weer) na ging alles goed vandaag. Bijna 200 dossiers verwerkt. Blij zat.
Hierbij nog enige foto´s van de scanner en de rotzooi … de schade lijkt erger dan het is volgens mij.