Ah, de warmste tijd van het jaar. Het Kerstfeest. Maar voor de nieuwsgierigen onder ons: Wat heb ik rond Kerst gedaan?
Zondag 24 december: ’s Morgens ter kerke getogen in Veenendaal alwaar wij een predikant uit Ede hadden. Maar van enige Kerstsfeer was nog niet zo zeer sprake. ’s Middags heb ik weinig gedaan. ’s Avonds orgelgespeeld in ‘t Boveneind, alwaar ik voor het eerst in mijn 3-jarige loopbaan daar een vrouwelijke predikant tegenkwam. Ze was nog aardig orthodox, dus dat deed mij goed.
Echter, vlak voor de dienst kwam een ander organist binnengelopen, die zich in de datum had vergist. Hij dacht dat hij moest spelen, maar hij stond voor 1e Kerstdag op het rooster. Daar hij die dag niet kon, vroeg hij me of ik ook dan wilde spelen. Ik had toch al vrij met Kerst dit jaar, dus vond dat ik wel kon spelen.
Maandag 1e Kerstdag: ’s Morgens wederom ter kerke getogen, en wederom in Veenendaal, en wederom in de GKv (hoezo had ik een zondaggevoel?). Echter, deze keer was het kerstgevoel wel aanwezig in de kerk.
Na de dienst werd ik door een gemeentelid uitgenodigd koffie te komen drinken, en om de Kerst toch nog met anderen door te brengen heb ik de uitnodiging dankbaar aanvaard.
Wat schetst mijn verbazing, als ik later die middag door Rob gebeld word of ik wil blijven eten, omdat hij gehoord had dat ik alleen zou zijn.
Dus rond half 6 richting Rob en Arnolda, en heb daar lekker boerenkool met rookworst gegeten. Eindelijk kon ik weer eens een kuiltje maken voor de jus. Na het eten direct doorgegaan naar ‘t Boveneind waar ik orgel moest spelen (ik was echter nog maar net op tijd). In ‘t Boveneind een zeer goede dienst gehad, met een goede preek.
Na de dienst weer terug gegaan naar Rob en Arnolda, alwaar we de avond met een bordspel hebben doorgebracht. Een spel dat, aldus Rob, kapitalisme en inhaligheid in de hand zou werken.
Dinsdag 2e Kerstdag: Vroeg m’n nest uit, want ik toog niet ter kerke, maar naar m’n ouders. “Maakt u op, om te gaan naar het dorp dat Wagenborgen heet, en daar aangekomen zult u een grote hond aantreffen, in een ketting gewikkeld.”
Zo gezegd, zo gedaan. De trein genomen naar Groningen. In de trein viel weinig te beleven, als je dat leuke zwart-harige meisje, met donkere ogen, en leuk neusje en lieve mond, die hoi zei, en naar me lachte, niet meerekent. Ja, en wederom hebben mijn ouders er geen schoondochter bij. Volgens m’n vader, later die dag, had ik toch iets tegen haar moeten zeggen. M’n broertje vond dat ik op z’n minst een telefoonnummer of een mailadres had moeten vragen. Maar neen, ik was te verlegen om ook maar enige actie te ondernemen. Het enige wat ik kon doen was teruglachen en blozen.
Bij m’n ouders aangekomen was m’n vader behoorlijk chagrijnig. Er waren weer twee paar klompen gestolen, en vorig jaar waren er ook al een paar klompen gestolen.
’s Avonds gezellig samen met m’n ouders en Sander en Diana een uitgebreid kerstdiner gehad (kijk, daar is 2e Kerstdag nou voor … eten op aarde, en in de mensen een gevoel van welbehagen). Echter, bij het avondeten was m’n broertje niet te genieten omdat Groningen met 0-1 verloren had. Verder weinig uitgespookt.
Woensdag 27 december: M’n vader ontdekte dat z’n melkbus gejat was. Dus hij was woedend. Dus de politie maar gebeld om aangifte te doen van 3 paar gestolen klompen, een gestolen melkbus, en een grote stapel gestolen open haard hout.
De laatste maanden verdwijnen opmerkelijke hoeveelheden spullen uit de tuin van m’n ouders. En dan denk je dat zo’n grote zwarte Duitse herder wel volstaat als waakhond …
Ik ben benieuwd wat voor staartje dit gebeuren gaat krijgen…
Ik ging weer terug naar Veenendaal, nu echter met de auto, zodat ik niet zo lang hoefde te reizen.
Thuisgekomen valt me de kou op. Nee, niet de kou buitenshuis. De kou in huis. De cv-ketel deed het niet, en ik kon het met geen mogelijkheid aan de praat krijgen. Dus m’n huisbaas gevraagd of die kon komen. Die kwam om een uur of 5 (direct na z’n werk). Hij kon ook niks doen … en daar zat ik al de hele middag in een kamer van 12 graden (handen blauw). Gelukkig kwam hij aanzetten met een elektrisch straalkacheltje. Dat ding aangezet, en geknield voor het ding neergezeten om op te warmen: “Komt laten wij aanbidden, komt laten wij aanbidden, komt laten wij aanbidden, die straalkachel.”
Ja, warmte begin je ineens te waarderen, als je het een middag moet missen.
Echter bij het schrijven van deze log is er nog geen monteur gekomen, en de straalkachel is weer aan het werk op volle kracht. Hopelijk komt die knakker een beetje op tijd … heb ik vanmiddag weer een warme kamer. Nu kan ik alleen m’n kamer verwarmen, en de keuken en de douche/wc laat ik maar koud, maar op die plekken van mijn huisje wil je nu niet zijn.
Het is alweer 16 graden op mijn kamer, en dat is warm.
Naja … later meer …