Koninginnedag 2007, het heidendom heeft overwonnen.
Vanmorgen met de trein van Groningen naar Amersfoort gereisd, want ik moest naar Veenendaal. En ohohoh, wat heb ik me geërgerd.
In Assen stapte een stel onverlaten in. Om half 9 in de morgen al dronken waggelend de wagon in, en gaan ze met de hele bende staan in de 1e Klas. Niet dat ik wil veroordelen, maar ik betwijfel of ze allemaal een kaartje hadden. Zitten ze op de muren, banken, en deuren te bonken. Ik kon ze boven het muzicale hoogstandje uit horen wat ik op m’n mp3-speler op had staan. Ze moesten allemaal naar Amsterdam, en ondertussen maar de trein slopen.
Al dat vreselijk geschreeuw der heidenen.
Ach … en dit was nog niet alles. Op het balkon stond een groep junks (ja … junks). En die zaten daar uitgebreid te blowen. En hoewel de deur dicht was kon ik in de coupé dat ook nog eens ruiken. Ik noem alle drugsgebruikers junks … Bah, bah, bah. Opgesloten tussen heidenen en heidenen.
In Amersfoort aangekomen maar heel gauw de trein ontvlucht, want er stonden honderden mensen op het perron. Gelukkig was het in de trein naar Utrecht rustiger en minder druk. En wat een heerlijke stilte daarna in de trein van Utrecht naar Veenendaal.
O mensch, als u toch eens wist wat een prachtige oplossing een zelfmoordterrorist in een trein vol ongelovigen nog wel eens zou kunnen zijn …

Het was wederom een week vol Zeeuws Meisje. Al is vol misschien een beetje overdreven, want ze is dinsdagmiddag en vandaag geweest. Al moet het arme kind nog wel leren wat ‘op tijd thuiskomen’ is. Al ligt dat gewoon aan mij hoor, dat ze altijd laat thuis is. Ik houd haar hier.
Verder met haar erg gezellige momenten gehad. Vanmiddag bijvoorbeeld spelletjes gedaan, en wat gekletst.
Maar ach ende wee, nu gaat ze vanaf maandag 5 dagen naar Londen, dan zal ik haar toch wel erg missen hoor. Naja, zo af en toe een smsje die kant op zal denk ik wel een hoop goedmaken.
Verder zal ik het toch wel redelijk druk hebben met mijn colleges. Moet namelijk behoorlijk wat lezen, en daar ook nog samenvattingen over schrijven.
Zal maar flink m’n best doen, dan is de week waarschijnlijk gauw over, en kan ik 5/6/7 mei naar Zierikzee. Daar heb ik inmiddels best wel zin in.
Komend weekend weer eventjes afwezig. Moet orgelspelen zondagmiddag in de GKv in Delfzijl. Toch nog eens.
Verder op het moment weinig te melden.

Alles lijkt de laatste tijd toch wel mee te zitten. Ten eerste ben ik bezig met een artikeltje voor in het ND, en dat ziet er inmiddels al goed uit. Ik hoop dat die dan ook nog geplaatst gaan worden. Mocht dat gebeuren, dan zal te zijner tijd ook het artikel op mijn website geplaatst worden. Ten tweede is het mijn cijfer voor Scholastiek. Ik kreeg als eindcijfer 7,5. Wat zou betekenen dat ik een 7,8 op mijn eindtoets gehaald heb. Iets wat ik me toch amper kan voorstellen gezien de moeite die ik had met het vak. Een 7,8 op het hoogste niveau binnen de Bachelor. Ik moet wel zeggen dat ik daar heel erg blij mee ben. Ten derde, en dat was toch nog wel het mooiste, en het leukste, was Annelies gisteren bij me. Ik had haar van Utrecht Centraal opgehaald, en vandaar zijn we doorgegaan naar mijn orgelles, want die had ik om half 11. Na die tijd naar mijn kamer gegaan, en daar wat gegeten tussen de middag, en ’s middags nog boodschappen gedaan voor het eten van ’s avonds, en naar de kerk geweest om te oefenen op het orgel. Helaas ging de boswandeling wegens zere voeten bij Annelies niet door, maar ja … volgende keer beter. ’s Avonds om 20:18 met de trein naar Utrecht gegaan, alwaar ik haar op de intercity naar Rotjeknor gezet heb, en zelf weer teruggereisd ben, met als enige minpuntje dat ik een boete gekregen heb voor fietsen zonder licht. Naja, dat mocht ook wel een keer na meer dan een jaar zonder licht te fietsen.:P Vorige keer was ik toch al gematst. Echter … niet alles is geweldig deze tijden. Donderdagmiddag naar het ziekenhuis geweest met mijn enkelperikelen, want ik heb weer vaak last van mijn enkel. Nu denkt de arts dat het niet helemaal goed genezen is, en dat er vocht zit in mijn enkel. Als het kraakbeen niet goed genezen is, dan is het volgens hem een afwijking in m’n kraakbeen. Waarom heb ik bij dat laatste dan het gevoel dat wanneer dat het geval is, dat ik uitbehandeld ben???

‘Hoi met mij. Waar ben je?’ ‘Ik zit nu in de trein.’ Deze hoogst interessante gesprekken zijn niet meer weg te denken uit onze samenleving. Zeker mijn leeftijdsgenoten lijken zich op het traject Utrecht-Rotterdam niet meer te kunnen vermaken met veertig minuten fantaseren over de toekomst en schapen kijken. Overal en altidj die mobiele telefoon. Je kunt er van alles mee: bellen, sms’en, mp3′tjes beluisteren, foto’s maken, games met schietgeluiden spelen. Of heerlijk irritant: alle ringtones uitproberen, van Crazy Frog tot het Meisje met de Prei.
Zelfs voor een van de belangrijkste gesprekken uit ons jonge leven bleek het mobieltje weer eens onmisbaar. Het sollicitatiegesprek: woensdag, twee uur, Ridderkerk. Een 20-jarige jongedame, vers van het hbo, wordt verwacht. Mijn baas heeft zich een uur vrijgeroosterd en een uitvoerige test klaargezet.
Kwart voor twee: de telefoon. ‘Ehm… ik sta nu op Zuidplein. Welke bus moet ik nemen naar Ridderkerk?’ HEt blijft even stil: de baas vraagt zich waarschijnlijk af of het soms een grap is. Een van mijn collega’s, nog zonder eigen auto, zegt behulpzaa: ‘bus 90 en 91.’ Einde gesprek. Hoe dan ook, de jongedame kan nooit meer op tijd verschijnen.
Vijf voor twee: nog een keer die telefoon. ‘Ja, daar ben ik weer. Bus 90 en 91 bestaan niet hoor. Ik zit nu in bus 145, maar ik weet niet precies waar die stopt. Kan iemand me daar komen ophalen?’ De baas is sprakeloos en houdt zijn broek, die van ongeloof haast afzakt, angstvallig vast. Rood, zwetend, en bovenal woedend antwoordt hij: ‘Je kunt kiezen: òf je zoekt zelf uit hoe je hier komt, òf je gaat mar weer terug naar huis.’ Stamelend antwoordt ze dat ze ‘dan toch maar weer naar huis gaat.’ Zelfde geslacht, zelfde opleiding, zelfde leeftijd. Maar toch: een wereld van verschil. Wat is er gebeurd met veel te vroeg zijn voor je sollicitatiegesprek, tien rondjes lopen door de wijk en ‘lekker’ peentjes zweten? In plaats van altijd maar meteen die mobiele telefoon - ik geef toe: een fantastische uitvinding - te grijpen, is het misschien tijd het ouderwetse horloge en de zorgvuldige voorbereiding weer eens in ere te herstellen?

Haventje in Zierikzee, richting stadscentrum.

Zelfde haventje, richting stadspoort

Stadhuis Zierikzee. Op de top van de toren staat Neptunus.

Hervormde Kerk Zierikzee.