Een goed berichtje. Mensen: Ik heb een baan. Het is tijdelijk, maar ik ben vanaf half augustus tot ongeveer eind september van de straat gehouden. En wel dankzij een uitzendbureau.
Ik heb een baan bij ‘Baan Infor.’ Hier in Veenendaal gevestigd. Vroeger was het ook wel bekend als Profuse hier in ‘t durp.
Verschillende mensen uit de kerk werk(t)en er. Dus ik kan zeggen dat ik me in goed gezelschap ga bevinden (hoewel ik het niet altijd even goed opheb met bevinding en de bevindelijkheid).
De werkzaamheden die ik mag gaan verrichten betreffen het overzetten van gegevens van het ene computerprogramma naar het andere. Ik moet er wel goed Engels voor kunnen (m’n docenten van de middelbare school zouden dit eens moeten lezen, gezien m’n eeuwige onvoldoendes op Engels), maar dat is ongetwijfeld geen probleem.
Ze waren na het gesprek dolenthousiast over me. Ach, dat doet een mens goed.
Weekendperikelen
Nog even kort over het weekend waarin ik niks uitgespookt heb. Annelies was hier.
Gisteren thuisgekomen. Het weekend doorgebracht bij mijn ouders. Mocht weer orgelspelen in Delfzijl. Nogmaals de verbazing hoe een klein orgeltje zo’n groot plezier kan voortbrengen. Gisteren weer huiswaarts gegaan. Het was weer lekker weer, en Annelies horende was het noodweer. Gunst, ik ben blij niet in Zeeland te wonen hoor. Hier heb je tenminste nog eens mooi weer. 
In het weekend eigenlijk weinig bijzonderheden te melden.
Goed bekeken was alleen de zaterdagavond bijzonder. Met de oude klas van de basisschool (waar ik tot groep 3 op gezeten heb) hadden we een reünie. Het was een klein groepje (slechts 8 personen), twee waren afwezig. Men had mij ook uitgenodigd, omdat ze vonden dat ik er gewoon bij hoorde. Dat is toch aardig?
Eerst gingen we steengrillen. Echter, ik lust geen gebakken steen. Bleek achteraf dat je niet de steen moet eten, maar het vlees. Na het steengrillen hebben we 2 uur gebowld (ben 2e geworden van de groep).
Het was echt leuk om iedereen weer eens te zien en te spreken. De meesten (hoewel ik ze jaren niet gezien had) kon ik nog wel herkennen (op 1 na).
Nu de wereldschokkende gebeurtenis:
Ik heb nieuwe kleren gekocht. Nu zijn nieuwe kleren bij mij niet zo heel bijzonder hoor. Maar deze wel. Ik heb 3 3-kwartsbroeken gekocht. Het is (nog) geen korte broek, maar korter dan al mijn andere broeken. Dàt op zich is al een wereldschokkende gebeurtenis. Maar dit is nog erger: Ze hebben KLEUR-TJES! Al mijn broeken (tot vandaag) waren zwart. Nu heb ik 3 broeken gekocht: 1 donkerblauwe, 1 witte, èn 1 oranje! Waar gaat het heen met deze wereld, als IK al in oranje broeken ga lopen?
Het was me een reizerig weekendje wel het afgelopen weekend.
Op vrijdag naar Zierikzee geweest, want ’s avonds was het feest van de ouders van Annelies, omdat ze 25 jaar getrouwd zijn. We hadden een groot etentje, en de kinderen hadden een aantal festiviteiten, waaronder een blikkenspel, georganiseerd. Het was een zeer gezellige en geslaagde avond, waarop ik met heel haar familie mocht kennismaken. We hebben zeer genoten (als ik ook namens Annelies mag spreken natuurlijk). Het was wel laat geworden, want we waren om kwart over 12 ’s nachts weer terug.
Op zaterdag terug naar Veenendaal, om m’n tas in te pakken, en m’n muziek bij elkaar te rapen, zodat we later op de middag konden vertrekken naar Delfzijl.
Om 17:30 aangekomen in Delfzijl meteen naar de chinees, waar m’n ouders gereserveerd hadden, ter ere van de nieuwe baan van mijn vader. Dus, dat was wederom een avondje smullen. Niet een hele avond, maar wel een uurtje of 2. M’n vader nog een fles wijn gegeven. Na het etentje nog geoefend in de kerk voor zondagmiddag.
Op zondagmorgen weer naar Delfzijl getogen, voor de kerkdienst, en des middags om half 3 hadden we weer dienst. Zo kom je nog eens veel in een afgelegen gebied.
Na de kerkdienst ’s middags besloot ik Annelies iets van de omgeving te laten zien. Plekken bij Delfzijl waar dorpen hadden gelegen, en waarvan alleen nog een kerkje, of een begraafplaats over was. Echter, op de eerste plaats aangekomen (de begraafplaats van Oterdum op de dijk) bleken er warempel toeristen te zijn. Vervolgens de pier op gereden, en even genoten van het uitzicht over de Eems. En ook daar bleken heel veel toeristen te zijn. Sommigen hadden stoeltjes uit de auto gehaald, en waren er rustig bij gaan zitten.
Aangekomen bij Termunterzijl, waar we de oude sluis (= zijl) bekeken hebben, en een stukje over de dijk gelopen hebben. Op de gewone parkeerplaats kon ik daar de auto niet kwijt, want daar waren nog meer toeristen. Ik kon m’n ogen niet geloven: toeristen bij Delfzijl. Het is er leuk, dus ik kan me voorstellen dat er toeristen komen. Aanrader voor u allen. Via het gehucht Baamsum (2 huizen, 1 boerderij, 10 koeien en een bushalte) en Woldendorp (het dorp van m’n voorouders) teruggegaan naar Wagenborgen.
’s Avonds met geheven hoofd de terugreis naar Veenendaal aanvaard.
Wollige wolken
welven de lucht.
Zonnige stralen
schijnen zalig.
Daar woedt de strijd,
aan ons mensen gewijd.
Wij willen winnen,
zon en wolken,
zetten hunne zinnen,
beide op de wereldvolken.
Wolken en zon,
zij wisselen af,
Och, dat het toch kon,
dat die wolken met de zon,
ons daag’lijks deez’ mooie luchten gaf:
