Bij deze de foto’s:

Na het afgelopen weekend waarin het orgelspelen (en repareren van een orgel) een prominente plaats innam is het tijdelijk even weer rustig in mijn leven. Ik zit weer eens met mijn poot omhoog. Vandaag is het geval weer in het gips gekomen.
Maar eerst maar even over het afgelopen weekend:
Vrijdagavond: orgelgespeeld op de begroetingsavond van Ds. A.J. Balk in Delfzijl.
Zaterdagmorgen: uitslaapmorgen.
Zaterdagmiddag: Oefenen voor de diensten van zondagmorgen, en een kleine reparatie aan het orgel uitgevoerd.
Zondagmorgen: Orgelspelen in de bevestigingsdienst van Ds. Balk.
Zondagmiddag: Orgelspelen in de intrededienst van Ds. Balk.
Zondagavond: ruzie gemaakt met de Nederlandse Spoorwegen. Had wegens gladde rails een half uur vertraging. Dus dat was weer een lekker weekendje.
Hoewel dat NS-perikelen waren die te verwachten zijn. Vanmorgen had ik ruzie met de kaartautomaat van de NS. Ik moest een kaartje naar Utrecht hebben, en tik alles netjes in, en doe m’n pinpas in de automaat, maakt dat ding een raar geluid en zegt dat m’n pas niet goed is, en geeft het terug. En zo nog twee keer. Edoch, de laatste keer ging het mis, want hij wilde mijn pas niet teruggeven. Na veel gemopper en gescheld op dat *******-ding krijg ik hem terug, maar ZONDER LINKER BOVENHOEKJE! Hij had al zo’n moeite met uitgeven, en nu kreeg ik ook nog eens een half pasje terug. Door dit idiote gedoe met die automaat miste ik natuurlijk ook nog eens een trein.
Vanmiddag met Annelies gelunchd bij de V&D in Rotterdam. Zag ik haar toch nog eventjes, en daar was ik wel erg blij om.

Ik moest het u toch aandoen. Voortaan zult u zich moeten registreren verplicht met naam en e-mailadres voor een reactie op mijn weblog. In verband met grote hoeveelheden spamberichten op mijn weblog ben ik hiertoe genoodzaakt over te gaan. Welaan, ik hoop dat u hier aan wilt meewerken. Gelukkig hoeft u zich niet te registreren met een wachtwoord.
Mijn excuses voor dit ongemak, maar het is thans niet anders.

Zo onderhand kan ik van dit probleem wel een aparte categorie maken. Want, wederom heeft mijn ketel het begeven. Hij schijnt het inmiddels elk jaar te doen bij een beetje kou buiten. In de eerste kou-periode zit ik dan altijd een paar dagen zonder kachel en warm water.
Zo ook sinds gisteren. Thuisgekomen uit het hoge noorden kwamen Annelies en ik binnen en ik vond dat het raar rook, maar besteedde er weinig aandacht aan, want het stinkt hier de laatste tijd wel vaker. Totdat Annelies me attendeert op een grote plas water in de keuken.
En inderdaad … er lag een hele grote plas vies, zwart water onder mijn tafel. Gezien de hoeveelheid wist ik waar het vandaan kwam. Het spoor van zwarte viezigheid liep over de vloer richting de cv-ketel, en bij de strijkplank en de muur omhoog naar de cv-ketel. Dus toen wist ik het … de ketel heeft het weer begeven. En ja hoor. … geen druk en een foutmelding.
Het probleem aan m’n huisbaas gemeld, en die zou een monteur bellen vandaag. Ben benieuwd wanneer de goede man komt. Want ik zit er niet om te springen om nu dagen in de kou te gaan zitten.

Ik fietste over het fietspad, toen ik bij de trein vandaan kwam, en aldaar op de stoep langs het fietspad, aldaar zat een meisje. Ze zat op de stoep die van de parkeerplaats naar de winkels voert. Daar zat ze … op een krukje, met een emmertje in haar handen, en een bezem onder haar benen.
Ik schatte haar niet ouder dan een jaar of zes/zeven.
Ze zong. Nee, niet zomaar zingen. Ze zong het albekende oude zondagschoolversje: ‘Jezus houdt van alle … (vult u zelf maar in). Zo vertederend om dat te horen. Dat is nog eens Evangeliseren. Toen ik langskwam zong ze: ‘Jezus houdt van alle grote mensen.’ Ben afgestapt en heb tegen het meisje gezegd dat ze dat heel mooi deed, en dat ik hoop dat alle grote mensen ook van Jezus willen houden en dat ik zeker weet dat Jezus het ook mooi vindt dat ze dit zong.
Weet u … dat is toch zo vertederend … och dat het toch moogdet koomen staan te gebeuren dat myne kinderen alzo op zoo’n jonge leeftyd ‘t Evangelie des Heeren mochten verkonden.