Ken je die apparaatjes waarmee je dingen kunt opsporen? Over het algemeen bevatten ze een lampje dat een rood schijnsel werpt op het voorwerp waar op gericht wordt. Tevens laten piepsignalen horen of het betreffende ding gevonden is.
Of zoiets door mensen gefabriceerd wordt, dat weet ik niet helemaal zeker, maar op het werk hebben we er eentje.
Ze zit naast me.
Ja, waarlijk, ze zit naast me.
Men neme een collega van ergens in de twintig. Vervolgens pakt men een plastic bindertje voor papieren. Die geef je de desbetreffende persoon in de hand op een moment als ze zich begint te vervelen.
Met enig geluk begint ze te transformeren tot een zoeker. Met name planten zijn gewild om dingen in op te zoeken.
Ze richt … piep … piep … piep … piep. Als het doel in zicht komt gaat het sneller tot op het laatst: piep.piep.piep.piep.piep.piep.piep.piep. Ze slaat niet op tilt. Ze heeft het doel bereikt. Zoekopdracht geslaagd.
Gevonden voorwerp: een gigantische lachbui.
Collega 2: zittende tegenover haar probeert haar met enigszins subtiele uitdrukkingen erop te wijzen dat ze gauw aan het werk moet. Maar helaas, niet begrepen.
Komt een hoger geplaatste binnengewandeld, en mag nog net van het laatste deel van de zoektocht deelgenoot zijn. Met een beminnelijke glimlach loopt meneer verder naar zijn eigen doel, waarop we ons gaan afvragen wat hij wel niet zal denken. Termen als: ‘die spoort niet helemaal’ ‘wat voor gekken hebben we hier in dienst’ komen voorbij. Toen de man weer wegliep vroeg hij: “Doe dat nog eens?”
Zelf heb ik dit gedeeltelijk gemist, maar het laatste stuk kreeg ik nog mee, waardoor ook van mijn kant een lachbui niet achterwege kon blijven. Zo gebeuren er nog wel eens leuke dingen op het werk.

Het werk is een heerlijke plek om alles uit denken, en om de raarst mogelijke opmerkingen te plaatsen. Collega M. had geen zin meer in haar werk vanmiddag, en ze vroeg of ik er niet voor kon zorgen dat de tijd wat vooruit ging. Theoloog zijnde kan ik enkele momenten noemen waarop de Heere ingreep in het wereldgebeuren (Jozua en Hizkia), maar in beide gevallen gaat het toch om het stilzetten of het terugdraaien des tijds. Niet dat ik niet geloof in de almacht van de Almachtige Opperheer; welneen, daarmede zoudt ick my op den doodtloophenden wegh van den onschryfthuurlykheydt bevinden. Ik geloof zeker dat de Heere de macht heeft de tijd vooruit te doen gaan, maar dat is niet waar deze ‘Bedenking’ over moet gaan, ik bezit niet de gave om de Heere te vragen de tijd een uur vooruit te zetten.

Gewoon wel handig om een uur voor het einde van je werk te zeggen dat je nu de zomertijd invoert, en thuisgekomen weer de wintertijd. Uiteraard erg mooi om zoiets op vrijdagmiddag te doen. We maken zelf immers wel ergens tijd voor, dan kunnen we net zo goed zelf tijd maken.
Het kwam er uiteindelijk op neer dat tijd relatief is. Tijd is iets wat we hebben of juist niet, en waar we wat mee doen, waar we wat van maken, wat we in de winter wintertijd en in de zomer zomertijd noemen; we hebben tijden die eeuwigheden duren en tijden die slechts ogenblikken duren. Allerlei vormen van tijd.

Maar nu de hamvraag: In maart zetten we de klok een heel uur vooruit, en we noemen het zomertijd, en half Nederland heeft slaapproblemen. In oktober zetten we de klok een heel uur terug, en we noemen het wintertijd, en half Nederland heeft slaapproblemen. Wat nu als we op 1 maart de klok een half uur vooruit zetten, en het lentetijd noemen? Op 1 juni de tijd een half uur vooruit zetten en het zomertijd noemen? Op 1 september de klok een half uur terug zetten en het herfsttijd noemen? En tot slot: op 1 december de klok een half uur terug zetten en het wintertijd noemen? Zou dat een hoop problemen schelen bij de Nederlandse bevolking?

Ik vraag me toch werkelijk af: waarom snoept men in de kerk?
Ik snoep uit principe niet in de kerk. En waarom? De reden hiervan is simpel: Toen ik nog mocht voorgaan in de Baptistengemeenten irriteerde me het mateloos om tijdens het preken 30 minuten tegen kauwende gezichten aan te kijken.
Het is toch de bedoeling dat mensen luisteren? Volgens mij maak je dat er niet beter op door te gaan zitten kauwen op mentosjes en zuigen op pepermunten etc.
Nee, ik schrijf liever. Dan krijg ik nog eens wat inhoudelijks mee.
Maar ja … pepermuntzuigen is natuurlijk net zo’n kerkelijke traditie in dit land, als dat in sommige kerken perse psalmen op hele noten gezongen moet worden. De bijnaam van pepermunt is niet voor niets Gereformeerd KerkVoer (door mij normaliter afgekort tot GKV).
In mijn beleving zou een predikant liever naar een groep meeschrijvende schaapjes kijken, dan naar een groep herkauwende koeien. Want het is toch absurd dat sommigen de lengte van de preek berekenen in het aantal pepermuntjes dat ze nodig hebben om door de preek heen te komen?
De preek heeft klaarblijkelijk een dusdanig imago, dat we gewoon moeten (her)kauwen een half uur lang, en dat terwijl de meeste mensen toch echt wel 5 lesuren op rij aandachtig kan zijn op school, een hele middag in vergadering kan zijn op het werk, of wat dan ook.
Vandaar van mijn kant de oproep om te schrijven!

Heb een gruwelijke hekel aan reclames, en aan schoonmaakreclames al helemaal.
Toen ik hier 3 jaar geleden kwam wonen had ik van m’n moeder wat nieuwe schoonmaakspullen gekregen, waaronder dus Cillit Bang (die laatste stond achter in m’n kast, en vond het net terug bij het opruimen, want ik gebruik normaal allesreiniger). Mooie gelegenheid dus om te testen of het de waarheid is wat ze in de reclames brabbelen.
Waarlijk lezers, het is de waarheid gebleken!
Al maanden heb ik buiten een teiltje met water staan (water was inmiddels zwart geworden van de rotzooi en de vergane bladeren die erin gevallen waren). Dat ding had vorst en alles overleefd. Maar ik gebruikte het ding als afwasteiltje toen ik nog aan de Prins Bernhardlaan woonde, en dacht dat dit teiltje dus een mooi object was om te zien of de Cillit Bang reclame wel helemaal spoorde.
Het water eruit gegooid, en er bleef een gore zwarte waas achter in het teiltje dat ik eerst eens met allesreiniger onder handen nam, maar kreeg het zelfs met een staalwol sponsje niet weg.
Cillit Bang gebruikt, en een schuursponsje, en waarlijk … na enig schuren bleek al het vuil echt weg! M’n teiltje is bijna weer als nieuw, en kan hem weer gebruiken als afwasteiltje.
Welaan, mijn volgende proef gaat worden of de Vanish Oxy Action echt zo goed is als ze beweren. De opa van m’n schoonzus dacht dat je er ook witte Caesarhondjes mee kon schoonmaken. En het kon ook wel, maar dan worden ze eerst roze, en daarna bruin (en dat laatste gaat niet meer weg). Tsja, arme Spikey van Sander en Diana loopt er nu al maanden tweekleurig bij. ‘t Arme biest! Kop en rug wit. Kont, achterpoten en staart hebben tot op heden een vaag roze/bruine kleur …

Sommige mensen reageren echt overal serieus op. Zo hadden we tot vanmiddag op het werk een bloempot, en daarin hadden we een grote plastic bal neergezet (het leek alsof het een bal bladeren was), en daarin hadden we voor ons plezier zomaar even een paar paaseieren in gestopt.
Na verloop van tijd viel er eentje uit, en die lag ineens op tafel, dus kwam ik met de opmerking dat de paasei rijp was.
Degene naast me kon er gelukkig om lachen, maar verderop in de ruimte hoor ik zeggen: “Wat is dat nou weer voor een opmerking? Een paasei kan helemaal niet rijp zijn.”
Heb er maar niet op gereageerd, blijkbaar snappen sommige mensen niet wat humor is.

Een beetje humor in de hectiek van de Defensiedossiers moet toch geen kwaad kunnen? In 3 dagen tijd hebben we meer dan 40 dozen weggewerkt. Het was echt zo druk, dat echt iedereen er vanmiddag doorheen zat, en het liefst gewoon naar huis wilde. Maar goed, we hebben gisteren in 1 dag tijd 3,5 werkdag achterstand weggewerkt. We hebben nu nog een beetje achterstand met het project, maar ach … who cares?