Kerst op de Filippijnen … Het schijnt nu 2e Kerstdag te zijn, maar merk er eerlijk gezegd heel erg weinig van. Goed, ik heb minder uren gewerkt dan normaal op vrijdag (niet eens echt het gevoel dat het vrijdag is, maar dat zal wel weer komen omdat ik morgen óók al moet werken), maar een Kerstgevoel … nee, dat heb ik niet.
Zal ook wel door de palmbomen en het zonnetje en de 25+ graden komen …

Goed, gisteren wel vrij geweest, maar ook dáár heb ik weinig aan gehad, want ik voelde me niet lekker. M’n buik was van slag (misschien iets verkeerds gegeten en vandaag was ik ook nog niet echt fit) en ik had wat koorts (dat is nu over gelukkig).

Moet wel zeggen dat het deze week verder wel aardig gaat met scannen. Ik kan niet zeggen dat ik al op schema lig, maar ik doe hard m’n best en met een beetje goede wil zou ik eventueel, misschien, als het meezit, en er niet teveel in een doos zit, en weinig fouten tevoorschijn komen (je ziet, ik hou een slag om de arm) woensdag of vrijdag al het scanwerk af hebben.
Wat als voordeel heeft, dat ik daarna misschien nog een weekje betaald vakantie kan vieren in Manila (heb onderhand het gevoel dat ik dat toch wel verdiend heb). Zeker nu PBMS strooit met vrije dagen, kerstgratificaties en mailtjes waarin ons gezegd wordt dat we zo goed ons best doen … *kuch*

Foto’s zullen ook nu nog niet volgen, aangezien mijn leven hier bestaat uit werken, eten en slapen. Weet ik even hoe een Filippijnse man/vrouw zich moet voelen die 15 uur per dag werkt, maar die hebben nu allemaal vakantie tot en met de 2e. Tsja, wij denken dat zij gek zijn door zolang te werken; zij zullen denken dat wij gek zijn door in de vakantie te willen werken.
Zondag hoop ik hier ter kerke te mogen togen (heb in het oudere deel van Manila via google een Methodistische Kerk gevonden waar ze Engelstalige diensten houden).
Zondagmiddag hopen Jacq en ik dan dat oudere deel van Manila eens te bekijken en foto’s te maken, hopelijk is het nu wel lekker weer.

Over Jacq gesproken, die arme, arme meid/vrouw/zeikwijf  (whatever) is gisteren haar werktelefoon kwijtgeraakt. Nu weet ik dat ze gek werd van alle telefoontjes, maar om dan je mobieltje kwijt te moeten raken is het andere uiterste (waarschijnlijk is het onding gejat). Dus zij heeft, toen ik ziek in m’n nest lag, aangifte gedaan bij de politie. Moest ze met 2 security-mensen van het hotel naar het politiebureau (ze voelde zich toen net een crimineel achterin de auto). En op het ontzettend ranzige, chaotische politiebureau moest ze aangifte doen. Ik ben benieuwd wat voor staartje dit gaat krijgen.

Een gefrustreerde log! Ze zijn aardig zeldzaam, maar ik moet m’n ei nu toch echt kwijt. Mensenkinderen, wat een [S]Hell-project is dit zeg!
Alles wat maar enigszins mis kan gaan, dat gaat ook mis!
Woensdag arriveerde eindelijk na 3 weken onze PBMS-scanner en kon ik dus lekker scannen. Alleen donderdag begon het ‘feest!’ Na de middagpauze, m’n computer zet zichzelf na een kwartier op stand-by, kwam ik terug en wilde weer scannen, dus zet de computer weer goed; open het Capture-Pro software venster en ga scannen. Maar, wat schetst mijn verbazing: wel scannen, maar zie de beelden niet op de computer verschijnen. Dus ik nog een keer klikken. Geen resultaat. Dus denk: vastgelopen, kan gebeuren, scan zo de documenten nog wel een keer. Dus wil het programma afsluiten, maar hij reageert niet. Wil naar een ander programma, want had Adobe nog openstaan om barcodes te printen, maar ook die reageerde niet. Dus: mij rest slechts het afsluiten van de computer.
Poging 1: Mislukt! (kan gebeuren)
Poging 2: Mislukt! (word pissig)
Poging 3: Mislukt! (begin erg pissig te worden)
Poging 4: Mislukt! (wil computer uit raam gooien van de 10e verdieping).
Al met al bleef er maar 1 mogelijkheid over: de aan/uit knop 6 tellen ingedrukt houden.
Dus start het onding op:
Poging 1: Gewone manier, mislukt! Blauw rotscherm!
Poging 2: Safe-modus, mislukt! Blauw rotscherm!
Poging 3: Laatste instellingen waarbij het nog goed ging, mislukt! Blauw rotscherm!
Poging 4: Safe-modus, mislukt! Blauw rotscherm! (nu de neiging echt die computer weg te smijten).
Dus, Jacqueline bellen: computer gecrasht. Wat nu te doen (bij alle problemen die we al hadden, kon dit er óók nog wel bij, dus na 3,5 dag aanwezigheid heb ik evenveel dozen gescand (van de 40).
Vraag bij Shell om een andere computer, en dat zou geregeld worden, op ‘korte’ termijn! Dat werd donderdagmiddag aan het eind van de dag!

Vrijdagmorgen: ik ben weer bezig met de computer en wat aan het voorbereiden (want ik moet hier toch wat doen, dan maar productie draaien in m’n eentje, want Jacq was met de groep naar een ander gebouw, en er waren nog 3 dozen voor te bereiden, mijn pakkie an). Komt om 10 uur één der Shell-medewerkers binnen met een groep nabereiders! Ik wist van niks, Jacq wist van niks, en ik moest ze maar even inwerken op nabereiden en dat team gaan leiden de tijd dat ik daar was. Drie problemen:
1. Hoe moet er nabereid worden? Ik weet niet eens hoe de dossiers eruit zagen.
2. Er zijn maar 3 dozen om na te bereiden, en er valt niks te scannen omdat er geen computer is.
3. Ik heb nog nooit een team moeten leiden, dus krijg ik dat ook nog op m’n bord.

Einde van de vrijdagmorgen: Even kijken of alle software op de computer staat: Nee, de Capture-Pro stond er niet op, dus douw die DVD in de CD-rom speler (met het idee dat dat ook een DVD-rom is, want dat is toch heel normaal?). Blijkt dat niet aanwezig te zijn, en aan de computer zat niet een goeie poort om de scanner op aan te sluiten, dus moest ook nog achter een kabeltje aan zodat het USB zou worden (daar m’n hele middagpauze aan opgeofferd en niks gevonden, want ja … anders zou het probleem opgelost zijn).
Dan maar laptop regelen van Shell, met DVD-rom en goeie poorten, maar toen bleek dat op die laptops bijna niks geïnstalleerd kan worden dus ik moest een andere oplossing bedenken.
Gelukkig kwam aan het einde van de middag de tweede scanner (die ook al een week op zich liet wachten) met een bijbehorende computer! Dus op dat moment besloten dat de computer op onze scanner moest en dat de tweede bestelde computer (die er niet bij was) op de andere scanner moest worden aangesloten. Gelukkig de goeie poorten, en DVD-rom en alles was gelukt. Nog output sturen en dan kan ik maandag weer beginnen met scannen (heb ik, als ik dinsdag weer weg moet, nog 1 dag om iets van 70 uur scanwerk in te halen).
Dus wie gaat er waarschijnlijk met Kerst en Oud en Nieuw op de Filippijnen doorbrengen, om in januari de boel af te maken? …
Ik denk dat Keulen nog even op zich laat wachten (de planning van nu voorziet in een einddatum van 9 januari in Manila).
*zucht*
Een mirakel als ik ooit nog terugkom!

Even een kleine log-update (wat geen straf is hier).
Maandag vanuit Hamburg vertrokken naar het wondere Amsterdam, alwaar ik in eigen land een overstap mocht maken naar Manila. Vervolgens 12 uur gevlogen om naar een oord te verkassen met 7 uur tijdverschil en een temperatuur van 25 graden hoger dan in Nederland/Duitsland. Het is hier overdag tussen de 25 en de 30 graden namelijk, met uiteraard een lekkere zonneschijn.
Gisteren om kwart voor 10 locale tijd op het vliegveld van Manila geland (was iets van kwart voor 3 ’s nachts in Nederland). Bij aankomst Jacqueline gebeld met de mededeling dat ik er was en dat ik naar haar toe zou komen, maar eerst inchecken in het hotel.

Dat laatste brengt ook nog leuke dingen met zich mee. Kom ik binnen (in een nog luxer hotel dan het Holiday Inn in Hamburg), blijk ik niet te kunnen inchecken, want m’n gereserveerde kamer was nog niet betaald. Maar ik kon wel een kamer krijgen, door het storten van een deposit van 15000 Peso (iets van 200 euro ofzo). Maar de kamer kreeg ik nog niet, want die was nog niet in orde, dat zou pas ’s avonds kunnen. Dus eerst maar naar Shell (500 meter verderop … met de taxi) om het pasje van Jacq te halen zodat ik me kon opfrissen en m’n winterkleding kon verruilen voor zomerse kleding.
Na dat allemaal gedaan te hebben ben ik aan het begin van de middag weer naar Shell gegaan (nu lopende) om kennis te maken met de locals op het project en de verantwoordelijken bij Shell.
Maar goed, ik zou mezelf niet zijn door direct daarna (lichtelijk vermoeid door de reis) aan het werk te gaan van 1 tot 5.
Nu was het de bedoeling dat ik zou gaan scannen, om een achterstandje van een paar dagen weg te werken. Echter, een paar problemen:
1. De scanner van PBMS stond nog bij de douane: werd al 3 weken gecontroleerd op drugs, bommen en andere schadelijke dingen.
2. De gehuurde locale scanner was nog niks over bekend.
3. De stapel voorbereid werk was geen 7 dagen oud, maar 3 weken oud *zucht*
En tsja … hoe moet je scannen als er überhaupt geen scanner is? Dus mocht ik de hele middag hoofdbarcodes voor de dossiers proppen (had ik tenminste wat te doen).
Ach ende Wee! Dit werk moet ook nog voor Kerst klaar zijn, want dan moet ik weer naar Nederland en Jacqueline moet op 5 januari in Dubai aan de slag, maar het ergste is nog wel dat tussen Kerst en Nieuwjaar hier alles gewoon dicht is.
En morgen moet ik het helemaal alleen zien te doen, want Jacq gaat met het team 500 meter verderop zitten om een ander deel te doen, dat ook moet gebeuren. Alleen daarvan zou vandaag de locale scanner komen, maar daar was nog geen spoor van te bekennen (kijken hoelang dàt gaat duren … want de eigen scanner duurde 3 weken om te krijgen).

In de avonduren vermaak ik me tot nog toe ook wel. Een lekker groot buitenbad onder de palmbomen. En het is niet onaardig zwemmen in een buitentemperatuur van 20 graden.
Eigenlijk moet ik gewoon zeggen dat ik me hier wel vermaak (wil ook wel blijven hoor, ik kijk m’n ogen uit … dus collega’s: als ik in januari een Filippijnse meeneem naar Keulen, niet boos worden.)
Hieronder volgen nog wat foto’s. Als ik zondag vrij ben (want men neemt het hier zeer nauw met den zondagsrust … Rooms land) dan komen er wel meer foto’s.

Zoals bekend zijn Nederlanders een reislustig volkje. Ik vorm daarop geen uitzondering.

Na 2 weken in Oostenrijk en Zwitserland te hebben verbleven ben ik vorige week weer op Hamburger bodem aangeland en heb het Sinterklaasweekend daarna in Nederland door mogen brengen.
Het werk in Hamburg was weer als vanouds, maar nu niet op het hoofdkantoor, maar op 2 verschillende raffinaderijen. Vandaag aan het werk op de 2e raffinaderij begonnen.
Echter, het lot besloot dat ik niet het werk op deze raffinaderij mocht gaan afmaken … nee, het lot besloot dat mijn reis vervolgd gaat worden naar de Filistijnen (excuus: Filippijnen), om in Manilla een week bij te springen met scannen om een achterstand in te halen.
In eerste instantie zou Gerline gaan, maar die wilde niet, dus nu mag ik. Daar kwam bij dat ik wel even in 1,5 uur tijd moest leren scannen, want anders kan ik niet werken op de Filippijnen. Bij deze mag ik dus melden dat mijn Aziëreis alsnog doorgaat (hetzij voor maar één week, maar toch!).

Verder heb ik een leuke week gehad hier in Hamburg. Dinsdagavond met een paar collega’s Sinterklaas gevierd. Waarbij ik een lekkere fles wijn cadeau heb gekregen. Ondanks dat een paar collega’s niet meededen (wat wel de bedoeling was), hadden we met z’n vijven een erg gezellig avondje gehad.

Morgen vertrek ik weer naar Nederland, maar nu niet voor bezoekjes, maar om m’n koffer in te pakken, want aan mijn winterkleren, daar heb ik dus niks aan in Manilla (waar het rond de 25 graden is). Als het goed is, kom ik op 23 december weer terug naar Nederland voor m’n Kerstvakantie. Dus neem voor de zekerheid 1 stel winterkleren mee. Kan ik toch nog Kerst in Nederland vieren, maar dan wel met een bruine tint.
Tsja, het kan raar lopen in het leven.

Bij deze weer even een update van m’n logs, waarin ik begin met een baalmededeling, aangezien van ‘t weekend m’n fotocamera het heeft begeven in het station van Zürich. Hij deed ineens helemaal niks meer. Gelukkig heb ik een aantal aardige collega’s en nog een telefoon waar ook foto’s mee gemaakt kunnen worden (de foto’s daarvan houden jullie tegoed).
Zürich is echt een prachtige stad en heb me in de dagen dat ik er aanwezig was, dan ook zekerlijk vermaakt. Vrijdag waren we erg op tijd klaar met werken, waardoor we nog een hele middag hadden om Zürich te bekijken. Ik heb toen met Casper gebruik gemaakt van onze portemonnee en we zijn gaan winkelen, schade: een hoed (ja, een echte hoed, maar op zaterdag pas definitief gekocht) een trui (van Esprit) en een overhemd die bij de trui past. Al met al toch 150 euro.
Uiteraard verder de stad een beetje bekeken en genoten van al het moois wat er te zien was. Ik wil zeker nog een keer terug. Al moet ik wel zeggen dat Zwitserland best een prijzig landje is…
Op zaterdag wederom de stad geterroriseerd en helaas zijn daar geen foto’s van, maar wel bij collega’s, dus ook deze houden jullie tegoed.
Op zaterdagavond met Casper naar een uitvoering van de eerste 3 cantates van het Weinachtsoratorium van J.S. Bach geweest. Want, hoe kan een Gereformeerde de Adventstijd beter beginnen dan door een concert van Bach te bezoeken, en wel ìn de kerk waar Zwingli de Reformatie in Zwitserland begonnen is.
Wat mij uiteraard op het geniale idee bracht door op zondagmorgen ook daar ter kerke te togen (aangezien alle grote kerken in de stad zelf van Gereformeerde signatuur zijn).
Verder bestond de zondag voornamelijk uit een middag op bed liggen lezen (wat ook wel eens lekker is op z’n tijd).
Gisteren dus weer uit Zürich vertrokken en inmiddels zit ik in m’n überluxe hotelkamer in het Holiday-Inn hotel in Hamburg; verdieping 13 van 18, op de ‘Executive Floor’, we krijgen hier zelfs een afgeschermde ontbijtruimte voor onszelf). Alles is luxe hier. Ik mag niet meer klagen.

Omgeving:

Zürich: