Een ware ‘mirakelen-log.’ Vandaag te horen gekregen waar ik morgen naar toe vlieg, en waarde familie en vrienden, het is Nederland geworden.
Ik mag tijdelijk in Nederland verblijven, ik weet echter niet hoelang het gaat duren, want ik mag er rekening mee houden dat ik ergens deze maand nog naar China en/of Pakistan ga, dus dan zou m’n wereldreis nog niet voorbij zijn.
Vandaag in het (in elk geval) 41 verdiepingen tellende RCBC-building. De output is gemaakt. Alleen de Filippijnen zouden de Filippijnen niet zijn als er helemaal niks fout ging. De scanner/computer van PBMS, die Jacqueline in Dubai nodig heeft, en die maandag verscheept zouden worden, die zijn nog steeds niet verscheept. Dus ben vandaag 3 keer heen en weer gelopen (3 keer 1,5 km heen en 1,5 km terug), en nooit gedacht dat het werk ook nog eens goed was voor m’n gezondheid. In de beide Shell-gebouwen moeten ze onderhand toch gek van mij worden, want ze weten soms niet eens waar ik nou precies ben (overal en nergens).
Morgenvroeg nog in het Shell-House-Building een paar dingen afronden en daarna naar het vliegveld vertrekken. Lekker weer 12 uur in het vliegtuig zitten, gelukkig weer Business Class. Mijn vliegtuig vertrekt om 11:45u locale tijd en ik kom 12/13 uur later in NL aan en dan is het in NL 18:50u, dus kan dan nog mooi met de trein naar Veenendaal. Eens kijken of er iemand is die mij van het station wil halen. Als iemand mij van Schiphol wil halen, is het helemaal mooi natuurlijk.

Aangezien in het Veensche nog geen internet aanwezig is, zullen jullie de logs even moeten missen.

Eenzaamheid alom! Jacqueline heeft me verlaten! Ze is gisteren vertrokken naar Dubai en ik moet het tot de 8e hier alleen zien te redden. Bij het scannen van de laatste doos op de eerste locatie gisteren gaf ze me allerlei aanwijzingen over wat te doen enzo, maar het ging voor mijn gevoel het ene oor in en het andere weer uit, want alle frustraties van de afgelopen weken kwamen eruit! Alle stress en ellende kwam terug! Dus ik zat er om 3 uur helemaal doorheen. Had in 2 uur minder tijd evenveel documenten gescand als een dag eerder en de dozen vlogen in een recordtijd door de scanner heen.
Vanavond m’n declaratie maar doen, want ja … dat moet ik nu ook zelf doen. Morgen de laatste dingen regelen, de output maken op de eerste locatie, de scanner opsturen. Wacht nu nog op een mailtje met het adres van Jacqueline.

Natuurlijk vraag ik me ook af hoe het straks zal gaan, als ik donderdag vertrek. Nu staat m’n ticket nog geboekt naar Nederland, maar ik ga er nog steeds vanuit dat ik naar China zal gaan. Er moet ook nog iemand naar Pakistan en Ruud en Jacqueline hebben beiden al gezegd dat ze niet willen gaan; dus ik denk dat ik die vraag ook nog wel zal krijgen… Zal er nog wel even achteraan gaan. Maar als ik wel naar Nederland ga, dan rijst de vraag: terug naar Duitsland, in Nederland blijven? En het laatste: op welk project kom ik terecht? M’n leven is dus weer lekker onzeker. Begint inmiddels ook te wennen.

Tsja, zelfs op m’n enige vrije dag in de week (den zondag) houdt het werk mij bezig. Ik denk toch echt dat ik wat rust nodig heb als ik ooit terugkom. Ik hou het verder kort vandaag, want wil nog even van m’n boekje genieten, de kerkdienst in Veenendaal is net afgelopen, dus ik heb m’n wekelijkse kerkdienst weer gehad.

Allereerst wens ik den lezer een Gelukkig, Gezegend en Voorspoedig 2009 toe.
Wederom een Manilese Mirakelen log. De problemen zijn nog niet bepaald verholpen. Het gaat hier (ook in het nieuwe jaar) nog niet van een leien dakje.
Nadat Jacq haar telefoon was kwijtgeraakt waren er nog een aantal irritante dingen ons overkomen.

Zo gingen we vorige week zondag even lekker (dachten we) naar een ouder gedeelte van Manila. Nou, oud(er) was het zeker, maar ook compleet verpauperd. Er was absoluut geen bal te beleven, op twee kerkjes en een oorlogsmonument na.
Voordat we de oude stad in gingen kwamen we koetsje met een paard tegen en het zag er nogal authentiek uit (iets te authentiek). Ik stelde voor om daarmee naar de oude stad te gaan in plaats van met een taxi; met de woorden: “Leuk, is weer eens wat anders, lekker origineel.” Nou, anders was het zeker. We spraken met de koetsier af dat we 200 pesos zouden betalen (iets meer dan 3 euro) en daar gingen we, de hort op. Hij zou ons naar Intramuros (naam van dat deel van de stad) brengen en ons binnen de muren afzetten.
Echter, bij de muren aangekomen wilde hij ineens niet naar binnen en zei dat hij een rondje rondom de muren zou doen, alwaar Jacq en ik mee akkoord gingen. Nog geen 100 meter verder stapte ineens een andere vent op de koets en nam de teugels over en die gast begon ons honderd-uit te vragen en we voelden er ons allebei niet zo prettig bij. Ineens gingen we een heel andere kant op dan rondom de muren en we kwamen bij het ‘Ocean Park’(zeg: een soort pier van Scheveningen, maar dan met palmbomen en een Starbucks), daar wilden we van de koets af, want het leek ons wel leuk, maar de koets reed gewoon door, draaide om en ging weer terug. Wederom bij de oude stad aangekomen wilden we nu toch echt van de koets af, aangezien we het wel gezien hadden (beest kreeg meer slaag dan voer … en zeker op dat moment). Dus wij mopperen dat we er nu toch echt af willen, neemt die gast ons mee naar een afgelegen stuk waar ook niemand te zien is en hij wil 20.000 pesos van ons. Nu is 200 pesos bijna 3 euro, maar 20.000 pesos is toch bijna 300 euro.
Ja, kwam hij met het k*tsmoesje: ik heb een id-kaart nodig om de mensen ook ín de oude stad te mogen rijden en die kost heel erg veel. Op dat moment werden we pisnijdig, want we hadden immers 200 afgesproken. Dus kwaad zeggen we dat we absoluut niet meer dan die 200 wilden betalen, omdat DAT nou juist afgesproken was. Na veel gemopper en gedoe wilde hij 2000 peso hebben (ons nog steeds teveel). Jacq werd echt kwaad en zei dat ze geen cent meer zou betalen dan 200 peso omdat dat afgesproken was, en ik werd steeds stiller omdat ik ook behoorlijk boos was. Het had niet veel gescheeld of ik had die rotvent een klap voor z’n harses verkocht en hem tegen de grond geslagen. Had het zeker weten gedaan als hij Jacq ook maar met 1 vinger aan zou raken.
Na nog meer gezeur en gezeik wilde hij 500 peso hebben, waarbij we onze poot stijf hielden en 200 zouden betalen. Uiteindelijk werd het na veel gemier 300, aangezien hij niet meer dan 200 peso wisselgeld had.

Kwaad zijn we toen die oude stad ingegaan, wat werkelijk geen bal aan was. Dus vervolgens maar naar het Ocean Park gelopen waar eigenlijk ook helemaal niks te doen was. De koffie bij de Starbucks was werkelijkwaar niet te zuipen, gewoon nog van ’s ochtends of de vorige dag … Gatver!

Chagrijnig in het hotel aangekomen deden we ons verhaal bij Emil, een der kelners bij het zwembad. En hij vond het zo erg voor ons (hij had ons ook aangeraden de stad in te gaan omdat het zo leuk was) dat hij aanbood ons op 1 januari een hele leuke middag te bezorgen zodat we toch nog een leuke tijd zouden hebben.

Verder van maandag tot en met woensdag gewoon gewerkt, waarbij er weinig bijzonders te melden was. Alleen ben ik ineens twee van mijn 4 broeken kwijtgeraakt in de was, terwijl ze van het hotel ze wel op de rekening hebben gezet. Dus ben nu al 2 dagen bezig om die broeken terug te krijgen, en anders wil ik dat ze die rekening lager maken en 2 nieuwe broeken voor mij gaan betalen (die ik morgen wel ga kopen).
Gisteren Oud en Nieuw gevierd met Jacqueline. Het was erg gezellig. Verderop was een groot vuurwerk gepland om 12 uur, dus we besloten lekker de stad in te gaan (helaas regende het een beetje, maar bij een temperatuur van 20 graden is dat niet zo erg). We hebben deze keer wel een heel gezellige avond gehad, waarbij helemaal niks gebeurd is wat onze ergernis wekte. Het vuurwerk, hoewel betrekkelijk eenvoudig, was erg mooi om te zien. Opvallend was dat de menigte direct na het vuurwerk onmiddellijk wegging. Misschien dat Oud en Nieuw hier omgekeerd wordt gevierd: eerst op straat, en dan vuurwerk, en dan met de familie thuis.
Helaas moesten we wel de oliebollen missen.

Denk je dat een nieuw jaar misschien wel enige verbetering opbrengt: Forget it!
Nu zitten we weer met het ticket van Jacq, die zaterdag vertrekt van Manila naar Dubai, maar men is zo handig geweest om het ticket van Singapore naar Dubai te boeken en een ticket van Manila naar Singapore is natuurlijk weer helemaal nergens te vinden. Dus op dit moment (18:55 locale tijd) zit ze druk te bellen met Robèrt om de boel te regelen (moest ze eigenlijk ook nog zelf het ticket regelen, maar het telefoonnummer werkte niet).
Tsja, verder vandaag lekker rustig aan gedaan. Emil moest ineens werken vanmiddag, maar hij was de afgelopen dagen vrij dus hij had het er lekker van genomen: kleine oogjes, vergat bestellingen te geven, of de toebehoren: tonic zonder rietje en stamper en ijsblokjes. En hij had z’n handen verbrand met vuurwerk: tsja, steek nooit vuurwerk af als je iets teveel op hebt …

Ohja: we hebben inmiddels ook huisdieren, ratten en kakkerlakken (dat laatste daar heeft alleen Jacq last van, maar ja … soortgenoten vinden elkaar nu eenmaal snel)

Maar ik mag me nu lekker verheugen op m’n laatste weekje in Manila, waar ik daarna naar toe ga, dat is nog een verrassing: Nederland? China? Pakistan?
Ik laat het wel weten …