Op de valreep toch nog maar een logje over Pakistan, want ja … een laatste pechgevalletje wil ik toch niet onvermeld laten.
Ik mocht op de “Allah-vergeten” tijd m´n bed uit na pak en beet 4,5 uur slaap (toch nog aardig gedaan eigenlijk). Half 3 is toch geen tijd om op te staan? Ik had m´n wekker op de `minnaretten-blertoeter-stand´ moeten zetten en aan de andere kant van de kamer omdat ik anders m´n bed niet uit kon komen.
Sta ik om 3 uur netjes bij de balie om uit te checken (had er een half uur voor uitgetrokken) … blijkt dat de rekening van de overnachtingen nog niet betaald is, of ik daar even 1600 euro voor neer wil tellen.

Ammehoela! Das niet mijn pakkie an! Dat betaalt de baas (de rest ook, maar dan in een later stadium). Maar het moest wel betaald worden, anders mocht ik niet weg. Dus ze moesten perse mijn bankpasjes (ook de geblokkeerde) gebruiken om te zien of het ging lukken … maar tuurlijk niet, dat had ik al gezegd. Mieke gebeld, die nam niet op. Reisbureau gebeld: “Nee, er is geen boeking, dus wij kunnen u niet helpen.”  Dianne gebeld: kan ik in elk geval m´n ei kwijt.
Na veel gemiep en gezeur en gemopper (ik had hoogstens 350 euro cash in m´n koffer voor noodgevallen, dus die aangeboden als voorschot) … na veel gemiep kwamen ze bij mijn persoonlijke gegevens een credit card nummer tegen … van m´n baas. Mooi, dat is ook opgelost, maar het heeft me wel een uur gekost om uit te checken.
Dus in racetempo naar het vliegveld (nog nooit zo bang geweest in een auto).

Op het vliegveld aangekomen ging alles van een leien dakje. M´n koffer met 10 kilo overgewicht mocht zonder extra charge mee. Degene die me begeleidde op het vliegveld is bekend bij alle security mensen, dus ik hoefde niets uit te pakken in de controle, kon gewoon overal doorlopen zonder moeite. Paspoortcontrole …. geen probleem! Bagage scannen … geen probleem! 5 minuten na aankomst op het vliegveld stond ik bij de gate. Ik kreeg overal voorrang. Over luxe gesproken …

Aan de andere kant: als ik dit geweten had, was ik langer blijven liggen.

De aankomst in Doha (Qatar) was ook niet geheel vlekkeloos, want m´n koffertje met o.a. die 300 euro was ineens foetsie. Maar Arabieren nemen zo´n beetje complete kamelen mee in hun handbagage, zodat er geen ruimte meer was voor mijn koffer, dus die had een stewardess ergens heel goed opgeborgen onder een hoop spullen van de vliegmaatschappij.

Aangekomen in het hotel even de spullen uitgepakt en vervolgens uitgerust en wat bijgeslapen in de ochtend. Vervolgens gaan lunchen met Jacqueline, die ook nog even heb mogen zien/spreken/horen/voelen/ruiken …
Lekker gezellig bijgekletst over alles en heb haar naar het vliegveld gebracht (was ik er voor de 2e keer vandaag).
Daarna meteen maar even een authentiek Qatarsch marktje bezocht en er de tijd voor genomen: schade … 2 t-shirts en 3 (in Nederland niet te betalen) geurtjes. Totale prijs: Iets minder dan 100 euro. Valt mee, voor Calvin Klein, Burberry en Davidoff bij elkaar …
Gelijk ook maar even foto´s gemaakt. Er staat ook nog een foto bij van Pakistan, met de contactpersoon, de nabereidgroep en mij. Op die foto v.l.n.r. Fehmeena, Moomal, Bilal, Jac. & Christopher.

De laatste Pakkishtansche Party. Het werk zit erop. De scanner en computer zijn weer ingepakt en de output verzonden. Blij dat het werk er weer op zit, maar aan de andere kant vind ik het toch wel jammer. De groep en de contactpersoon waren erg leuk en we hebben vandaag als groep nog even gelunchd, op mijn kosten. *ahum*
Nog even een paar fotootjes gemaakt (waaronder van de groep nabereiders, de voorbereiders waren vrijdag al weg en daar heb ik helaas geen foto van, maar een deel van die groep bleef om te controleren en na te bereiden (met die laatste groep was de lunch ook).

Output maken viel vanmorgen niet helemaal mee. Er bleek 1 batch van gisteren niet geprocessed te zijn, dus opnieuw proberen. Hmm … Index Error. Valt dus geen output van te maken, Jacqueline maar eens bellen, misschien dat zij een oplossing heeft, maar dat had ze niet. Gewacht, en Remco maar gebeld, die gaf als tip dat ik het gewoon maar zo naar Nederland moest sturen, dan zou hij het wel kunnen oplossen, want dat had hij met de boel van Jacqueline uit Hong Kong ook gedaan, zij had dezelfde foutmelding als ik.
Nou, ik ben benieuwd.

Vanavond in het holst der nacht m´n nest weer uit, want er moest zo nodig een vlucht om 6 uur ´s morgens geregeld worden, dus nu moet ik op een “Allah-vergeten” tijd op het vliegveld zijn … om 4 uur ´s ochtends. Vlucht van 3 uur naar Qatar, dus ben om 7 uur locale tijd in Qatar. Heb ik in elk geval nog even tijd om Jacqueline te zien, die morgen weer naar India vertrekt.
Hopelijk zit het in Qatar een beetje mee, dan kan ik volgende week vrijdag weer naar Nederland (geen idee waar het ligt, maar dat zien we dan wel weer…)

Zaterdagmorgen bij binnenkomst op het werk zag ik een werkelijk prachtig beeld. Twee grote kisten waren voor mij bezorgd (soort Sinterklaas, maar dan met grotere cadeaus). Waarlijk, mijn scanner en pc waren er. Dus meteen de boedel naar de benodigde plaats gerold en opengemaakt.
WUHELLUP!
Weer een revolutie? Of een Amerikaans bombardement? Wat is er in hemelsnaam met die scanner gebeurd?
Bij het openen van de kist waar de scanner in vervoerd wordt vallen er eerst een stuk of 3 losse stukken uit. Een zogenaamde puzzelscanner? Om me op te vrolijken na alle ellende van de week ervoor? Nieuwe manier van PBMS om nutteloze werknemers aan de slag te houden?
Nee, van de kast van de scanner waren verschillende stukken afgebroken, dus de binnenkant was mooi zichtbaar (heel handig met alle stof hier). Ach ende Wee!
Goed, eerst de boel aangesloten om te zien of het nog werkte … en warempel, het werkte (gelukkig, toch nog iets goeds).
Echter, de vreugde was (zoals wel vaker voorkomt in verre oorden) van korte duur. De scanner crashte en met een rood lampje.

“$%_&_)&_(’_(I)%_U($”!#$#”$%$%_%_(&()%&_&#$%&”#$%R$ … gecensureerde gedachten

Alle mogelijke Chinese fratsen uitgehaald om het ding weer aan de praat te krijgen (niet te doen). Jacqueline gebeld, maar ook die had geen oplossing, dus Ruud maar z´n nest uit bellen (niet gelukt). Uurtje verder geknutseld aan het ding om te zien of het ging werken, maar helaas. Om half 1 (half 9 NL) vond ik het tijd om Ruud uit z´n nest te bellen en een oplossing te vragen. Echter, ook hij had die niet, maar wel een telefoonnummer van iemand van Kodak. Goed, die man z´n bed uit gebeld. Het probleem uitgelegd, en hij wist gelukkig een oplossing. Het was de klep van de scanner, waarmee ik de scanner kan openen om het van binnen schoon te maken: blijkbaar heeft het ding een dusdanige klap gehad dat de klep niet optimaal meer functioneert. Probleem opgelost! Ik kon weer scannen.
Helaas wel weer een paar uurtjes verloren, dus dat zou maandag en dinsdag overwerken worden (bij deze vandaag ook gedaan).
Op één probleempje (rood lampje weer) na ging alles goed vandaag. Bijna 200 dossiers verwerkt. Blij zat.
Hierbij nog enige foto´s van de scanner en de rotzooi … de schade lijkt erger dan het is volgens mij.

Vanmorgen vol goede moed ter werke. Want … om 9 uur zou de scanner komen (dat was gisteren bevestigd). Om 10 uur nog geen scanner natuurlijk, dus ik Mieke maar weer gebeld. Een kwartier later kreeg ik de mededeling dat de scanner om 19:00u vrijgegeven zou worden door de douane en dat die morgen om 10 uur zou arriveren.
Op dat moment was ik het zó zat dat ik Fehmeena zei dat ik morgen wel ging werken en de rest van de dag vrijaf nam. Ik moest echt even ontspannen. Natuurlijk geloofde ik niet dat de scanner morgen echt zou arriveren, maar ik moest wat om m´n frustraties kwijt te kunnen.
Dus om 11 uur weer naar het hotel gegaan. Lekker gelunchd en om half 3 Karachi gaan bekijken.
Het was lekker weer, dus ik gaf een deel van het lijstje dat een collega had gemaakt met de vraag of ik die plaatsen kon zien. Ik heb genoten. Het was snikheet en daar zit je in je beveiligde auto met chauffeur en een bodyguard, achterruiten geblindeerd (zie foto).
Eerst naar een mausoleum geweest vervolgens door naar een moskee (en ja, ik heb dat geval van binnen ook bekeken). Van buiten zijn het vaak mooie gebouwen, maar binnenin is er echt nog minder te zien dan in een gemiddelde `Oud Nederlands Christelijke Gereformeerde Gemeente in Nederland Vrijgemaakt in Voortgezet Hersteld Buiten Verband´ (als ik een denominatie vergeten ben, meld het even). Dus schoenen uit (sokken mocht ik aan laten, anders zou men nog denken dat Saddam Hoessein z´n chemische wapens in Pakistan had verborgen en zouden de Amerikanen hier ook gaan bombarderen).
Vervolgens doorgereden naar het strand en daar even gekeken (maar ik lig hier toch liever aan het zwembad hoor). Verder nog een MosqueDonalds tegengekomen (een McDonalds die tegen een moskee aan gebouwd was). Ik altijd denken dat bidden de honger naar God stilde, maar de honger naar de buik blijkbaar dus niet … weer wat geleerd.
Nog even in wat winkeltjes gekeken naar souvenirs, maar er was weinig van m´n gading bij (deze week hier bij het hotel nog maar even kijken).
Had wel een lekker geslaagd middagje. Lekker kunnen ontspannen, en dat was wel even verdiend na alle ellende met die scanner.
Vlak voor ik in het hotel aankwam kreeg ik de mededeling dat de scanner daadwerkelijk gearriveerd was en dat ervoor getekend was en dat ik morgen dus ECHT kan beginnen met scannen: eindelijk!
En waarlijk, beste mensen… ik ga m´n christelijk gedrag weer eens van de goede kant laten zien: ik ga (Deo Volente, hoewel men hier placht te zeggen: Insha Allah) ter kerke zondag. Ja … er is hier (zij het een Roomse) Kerk, maar ik kan weer naar de kerk … en dat in een Islamitisch land. Waarlijk (Den Heere is Groot! En ook hier placht men wat anders te zeggen: Allahu Akbar!)
    

Waarlijk, eens een positieve log. De scanner is gearriveerd (maar niet heus). De belofte was: First thing in the morning. Gisteren had ik er enige twijfels over en vandaag zijn die uitgekomen: 9 uur, geen scanner 11 uur, geen scanner, 1 uur, geen scanner, 3 uur, geen scanner, 5 uur, geen scanner. Dus vandaag weer onmogelijk de hele dag doodsaai dossiers gecheckt.
Afijn, die scanner is niet het enige waar ik me aan hoef te ergeren. Bij Pitney achter is een bouwput, waar de Pitneyanen weinig last van hebben, maar in plaats van achter een bouwput te werken, moet ik nu IN een bouwput werken. Wat een klereherrie. Vandaag dacht ik dat het plafond naar beneden zou komen. En alle gangen hangen vol stof, dus loop de hele dag met een lapje voor m´n mond tegen het stof. Overal zit het, overal ruik je het. Ik vrees het ergste als ik straks moet gaan scannen.
Het archief is nog steeds een gigantische ramp (fotografisch bewijsmateriaal is in mijn bezit: ik maak er geen woorden meer over vuil).