Een mooie vordering in mijn mini-kerkproject. Het koororgel is vandaag gemaakt. Het was wat priegelwerk, maar het resultaat is niet onaardig, van een afstandje lijkt het net echt …

Het moge voor vele vrienden, bekenden en ex-collega’s duidelijk zijn dat ik een triest geval ben. Van m’n vrienden kan ik het hebben dat ze mij zo aankijken.
Maar van een wildvreemde. Vanmiddag besloot ik eens even het dorp in te gaan om wat te kopen. Dus ik stap een winkel binnen en vraag een verkoopster naar een bepaald product.
Ze kijkt me aan en rent jankend weg … er was volgens mij niet eens een reden voor …
Het enige wat ik kon bedenken was dat ik weer eens een triest geval was.
Andere verkoopster komt me helpen, en zegt dat het blijkbaar door de stress komt. Waarop ik eens rondkijk in de winkel en verder geen klanten zie.
Als ik eigenaar van zo’n winkel was, en zou nooit klanten zien, dan zou ik ook gestresst raken … maar een verkoopster … die zonder aanleiding begint te janken en wegrent …

Zulke dingen overkomen alleen mij.

Allemaal kennen wij Leo Beenhakker … de Poolse bondscoach. De andere bekende Beenhakker in Nederland is een bedrijf gericht op revalidatiespullen, gevestigd in Nijmegen.
Kennen wij ook den Teenhacker?
Den Teenhacker … dat is één ziekenhuische dokter die akelige operaties aan tenen doet. Ik had last van m’n teen, dus die moest weer eens onder het mes. Vandaag was den dag, den ontzagwekkende!
Den dokter kwam binnen en bekeek mijn teen goed en zij sprak: “Wij gaan verdoven!” En zie daar was één grote naald, en de dokter zag dat het goed was.
De dokter sprak wederom en zeide: “Wij gaan prikken.” En zie, zij prikte en zag dat het goed was.
Wederom sprak de dokter en zeide: “Laten wij een groot mes pakken en snijden.” Zij pakte het mes en sneed in de teen, en zij zag dat het goed was.

Tot nog toe vond de patiënt dat er weinig goeds aan was; het moest hem alles overkomen.

Na het snijden sprak de dokter en zeide: Laat ons verband leggen, opdat den teen wit worde naar ons beeld en onze gelijkenis. Zij sprak en het was er. Het verband werd gelegd (niet met Genesis 1, zoals sommigen van jullie nu plachten te denken) en zij zag dat het zeer goed was.

De patiënt kwam (met angst en beven), zag (met gemengde gevoelens) en overwon (de angst, het beven en de gemengde gevoelens). Hulde aan den dokter!

Soms kom je rare mensen tegen in de trein. Mij overkomt het iets vaker dan gemiddeld, maar de reden hiervoor zal wel zijn omdat ik iets vaker dan gemiddeld met de trein reis …
De dag dat Tonya en ik naar Den Haag gingen zaten er een paar van die rare figuren in de trein.
Het gesprek waar het over ging dat weet ik niet helemaal meer, maar het was blijkbaar een vrouw die in het Engels met een ander probeerde te communiceren.
Ik weet niet hoe haar Engels is, maar termen als: ‘beaucoup de huizen’ lijkt me NIET bepaald Engels. Een andere gevleugelde zin was: “I was auf mein fiets to London.”
Maar, wat zou ik, als ik buitenlander was,  van deze zin moeten denken: “People from other landen look sometimes a bit lelijk.” “I really meen het.” “But the food there was very tres bien.”

Hopelijk kon die ander het een beetje volgen … Ik ken overigens ook zo’n persoon … die in 7 talen probeert uit te leggen dat hij een biertje wil. Sommigen onder mijn lezers kennen deze markante persoonlijkheid.

Bij deze de laatste vorderingen van de kerkbouw, in kleur, zwart-wit en sepia.