Het is waarlijk een werkelijkheid geworden. Mijn proeftijd bij NIVOO B.V. (een linkje sluikreclame voor de baas) is voorbij.

Geen proeftijden meer. Ingewerkt ben ik nog niet helemaal, maar het heugelijke nieuws is dat ik mag blijven. Ofwel: de komende vijf maanden heb ik een baan. Natuurlijk ga ik m’n best blijven doen, opdat na de komende 5 maanden m’n contract verlengd mag worden. Want, zou dat niet het geval zijn … tsja … dan moet ik het UWV weer lastig gaan vallen, en ik wil niet weten wat dàn m’n uitkering zal zijn.

Al met al ben ik zeer in m’n nopjes dat ik in deze ellendige tijd van crisis en recessie en de hele rataplan een baan, een huis, een auto en het duurst van allen: een vriendin heb. Eigenlijk mag ik mij toch zeer gelukkig prijzen met al dit moois. Tsja … dat ik me mag prijzen … dat mag ook wel als het wat kost … prijzig allemaal wat ik heb.

Wat wil een mens nog meer???

Na een lange tijd is het weer eens noodzakelijk een update van mijn kerkbouwproject te geven. Enige aanpassingen zijn ingevoerd in de constructie van de kerk, maar de kerk wordt steeds steviger en ook mooier. Zie hier het resultaat van donderdag 23 juli:

… als je mensen met kleine autootjes kunt pesten.

Een eigen auto vraagt om een eigen logcategorie, die van de ‘Woon- Werkperikelen.’ De NS-belevenissen is een stille dood gestorven na 12 logs, en zie hier de eerste van wat wellicht een lange rij kan worden.

“Je bent pas een grote jongen, als je mensen met kleine autootjes kunt pesten.”

Een raar mannetje gisteren op de weg. Eerst scheurt hij me met een gigantische snelheid voorbij op de middelste baan tussen Utrecht en Bunnik, om vervolgens op die baan lekker langzaam te gaan rijden, waardoor ik hem weer voorbij moet, officieel op de linkerbaan, maar ik ben niet van zins om van rechts naar midden naar links naar midden naar rechts te verkassen, dus ik kachel hem maar rechts voorbij, want ik ga vervolgens toch niet van baan wisselen.
Blijkbaar kan meneer met z’n dikke SUV-Mercedes dit niet zo waarderen, dus hij blijft lekker schuin achter me rijden (niet dat ik daar problemen mee heb) met dezelfde snelheid als ik. Totdat ik ineens een vrachtauto nader … ik geef netjes richting aan, dat ik van baan wil verschuiven. Hij ziet het … ik WEET het, want hij rijdt in de baan links van me, maar nog wel achter me. Dus meneer geeft even een spurt gas bij, net op het moment dat ik wisselende ben van baan. Maar hij weigert ook maar één moment naar links te gaan (hoewel het daar helemaal leeg is). Ik ben dus genoodzaakt m’n inhaalmanoeuvre af te breken en af te remmen, om hem de mogelijkheid te geven naast me te blijven en de vrachtauto ook niet in te halen.

Later … zonder enige aanwijsbare reden is hij het blijkbaar zat, geeft een spurt gas en is weg. “Mooi, lekker rustig,” denk ik bij mezelf en ik rijd rustig verder. Een paar km verderop staat hij aan de kant van de snelweg met een paar mannetjes te babbelen die een politie-uniform dragen.
Ik hoef niet te raden waarover dàt gaat …

Het eerste boek Exodus, waarde loglezers, verhaalde de geschiedenis van de Israelieten die uit Egypte vertrokken onder leiding van de grote profeet Mozes.
Dit tweede boek verhaalt de geschiedenis van het heden, van de uittocht der Marokkanen die uit De Palmen Grift vertrekken naar hun beloofde land onder leiding van Mercedessen en busjes, die compleet volgepakt zitten met allerhande dingen: van kleine kinderen tot complete keukenblokken; bestemming: Het beloofde land Marokko.

Uit bovenstaande valt slechts één ding te concluderen: de vakantie is begonnen. Vakantie, de tijd van rust en ruimte, waarin de Nederlandse bevolking massaal naar verre oorden vertrekt, hetzij om familie te bezoeken, hetzij andere lieftalligheden te bezoeken, hetzij om gezonbruind weder te keren.

Voorlopig heb ik nog geen vakantie, maar ik mag mij reeds verheugen op eind augustus, wanneer ik wederom een buitenlandse reis ga maken, want ik vertrek dan voor 1,5 week naar het wondere Dnipropetrovsk in Oekraïne, om mijn allerlieftalligste jongedame Tonya met een bezoekje te vereren.

Waarlijk, ik moet nog iets meer dan een maand daarop wachten …

Een dubieuze titel voor een log ergens in juli. Maar eerlijk waar … veel beter dan dit kan ik het niet maken.

Gisteravond ter afsluiting van het seizoen zijn we als Bijbelstudiegroepje gaan wokken in de Wokplaza hier in Veenendaal. Het was erg gezellig. Begonnen met wat te drinken en gezellig te kletsen. Daarna wat te eten, en natuurlijk gezellig blijven kletsen. Eén van de Chinezen in de bediening ving op dat ik in China was geweest, dus vroeg me natuurlijk honderd-uit over hoe ik het vond, en waar ik geweest was.

Uiteraard moest ik even proberen of ik nog met stokjes kon eten, en dat was geen probleem, dus ik kan nog een keer terug naar China om wederom met stokjes te eten.

We hebben ons gisteren dus wel vermaakt. Het was een leuke afsluiting van het seizoen. Nu blijft nog één vraag over: Hoezo ‘Stille nacht, Heilige nacht?’ Die vraag is betrekkelijk eenvoudig te beantwoorden.

In het restaurant werd achtergrondmuziek geproduceerd door een hoop in-het-plafond-verstopte speakers. Gewone Europese muziek, op Chinese manier gespeeld, van die plink-ploink-muziek. Na verloop van tijd spitsten we onze oren, want we hoorden iets wat wel verdacht veel leek op een kerstlied.
Waarlijk, het bleek nog waar te zijn ook: Stille nacht, Heilige nacht … op de avond van de 8e juli 2009 in de Wokplaza in Veenendaal …

Hoe is het mogelijk, of in ‘t Grunnegs: Houst meugelk?