Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk is er toch een log aangeland.
Door het overlijden van mijn tante was ik niet bepaald in een vrolijke stemming om logs te plaatsen.
Hierbij dan toch de derde log van mijn vakantie in Oekraïne, en uiteraard ook foto’s erbij.

Deze keer is de wonderlijke stad Sebastopol aan de (log)beurt. Een echte marinestad, bomvol met monumenten opgericht ter nagedachtenis aan de Krim-oorlog, Tweede Wereldoorlog (die voor Oekraieners en Russen ‘de Grote Vaderlandse Oorlog’ heet) en ook een monument voor de oorlog in Afghanistan in 1984 gezien.

Sebastopol is echt een mooi gerestaureerde stad (soms zie je dingen die nog in restauratie zijn, of dingen die nog gedaan moeten worden), maar het is zeer zeker de moeite waard. Aan de havenzijde hebben ze een grote boulevard aangelegd waar je kan lopen en kopen. Souvenirshops genoeg (met allemaal dezelfde waar en dezelfde prijs).
Maar goed dat op al die boulevards bomen staan en die goed schaduw geven, anders is het echt niet uit te houden. Drinken doe je dan ook genoeg op zo’n warme dag … en het kost geen drol: een halve liter cola voor 50 cent ofzo.

Soms is het lastig om een monument op de foto te krijgen, zonder de ‘monkeys’ erbij, want ja … iedereen wil met zo’n ding op de foto. Gelukkig heb ik het geduld kunnen opbrengen om te wachten en een monument zonder aapjes op de foto te krijgen (wat dat betreft ben ik net mijn vader).

Ook waren er aan de kust prachtige ruïnes van de oude Griekse stad Chersones. Ook hiervan zijn enkele foto’s bijgevoegd. Hier hebben Tonya en ik elke avond gelopen. Er was ook een strandje van stenen waar we dagelijks lagen om te zwemmen en wat te zonnen.
Ik heb vele stenen, potscherven en resten van dakpannen gevonden op het strand, in de zee en in de ruïnes. Veel kerken in dat oude stadje. En veel van die resten bevatten nog veel marmer, zodat ik toch kon opmaken dat het om een rijke stad ging.
Het verhaal gaat dat de Apostel Andreas het Evangelie in Chersones heeft gebracht. Helaas niet te verifiëren of dat waar is. Ook zegt men dat de eerste christelijke koning van Rusland/Oekraïne (Vladimir) hier gedoopt is. Op de plek waar hij gedoopt zou zijn is een veredelde prieel neergezet.
Ook was er nog een minuscuul kerkje, waarvan de muren nog overeind stonden en waar nog een raam in de muur zat. Kon je toch mooi zien hoe kerken in de 13e eeuw gebouwd waren. Het marmeren altaartje was ook weer overeind gezet.

Hierbij de foto’s van Sebastopol en Chersones:

Sebastopol:

Chersones:

… door het akelig geluid mijner mobiele telefoon.

Gisteren op het werk het nieuws te horen gekregen waar ik al enige tijd bang voor was.

3,5 week terug kregen we te horen dat m’n tante ongeneeslijk ziek was. Ze had darmkanker en het was zo snel gegroeid en verbreid dat ze gisteren na 3,5 akelige weken overleden is.
Aankomende dinsdag is de crematie. Ook via deze plaats wil ik mijn oom, nicht en neven (en hunne aanhang) heel veel sterkte wensen in deze tijd. Ik leef met  ze mee.

Alhier, mijne waarde lezers, is mijne tweede log van mijn vakantie in Oekraïne. In tegenstelling tot de vorige log, zal deze log slechts één dag vermelden en wel de maandag.

Deze dag had Tonya een mooie wandeling voor ons in het verschiet. We gingen naar Bakhtisaray. Eerst met de bus naar het busstation, wat zo’n wonderlijk oud Sovjet gebouw bleek te zijn. Vervolgens spoedden wij ons te voet naar het paleis van één van de Khans van De Krim, die daar in de Middeleeuwen de baas waren. Dat was slechts een kilometertje of 5 lopen in de zengende hitte. Het was een mooi paleis, met een harem, valkentoren, mooie poort, een moskee, een begraafplaats, de woonvertrekken en natuurlijk helemaal achteraan nog ergens een Sovjet tank (die dingen kom je echt overal tegen).
Ook zat er een drietal mannen op locale instrumenten muziek te maken (een filmpje hiervan is te vinden op mijn youtube).

Na het bezichtigen van dit paleis gingen wij wederom te voet; nu om een klooster in een rotswand te bezoeken (ook dit was weer enkele kilometers lopen). Het was een leuk kloostertje, alleen mochten we er geen foto’s maken, dat was wel jammer. De enige foto’s die je mocht maken, waren zonder iconen. Na het klooster bekeken te hebben (en van het heilige water uit de rots te hebben gedronken … volgens mij is Mozes hier langsgekomen met de Israëlieten) begaven wij ons weer op pad.

Nu voerde de reis in de zengende hitte een honderdtal meters omhoog en enkele kilometers lopen naar een oude weg, aangelegd door de Romeinen en een joodse nederzetting uit de achttiende eeuw: Çufut Kalé (klonk mij nogal donker-Afrikaans in de oren). Alhier boven op het rotsplateau hadden wij één wonderlijk uitzicht. Natuurlijk foto’s gemaakt van het plateau, waar veel grotten te vinden waren en natuurlijk van de compleet in de rots uitgehakte, en uitgesleten, Romeinse weg.

Na dit alles bekeken te hebben, was het moment aangebroken om moedig de terugreis naar het klooster te aanvaarden. Aldaar besloten wij den bus naar het busstation te nemen om daar over te stappen op de bus naar Sebastopol.
Aldaar aangekomen, besloten we de rest van de avond op het strand te luiwammesen.

Enige foto’s van Bakhtisaray en Çufut Kalé vinden jullie hieronder:

Om de lezers mijner log niet in één keer teveel te overstelpen met al teveel vakantie-indrukken heb ik in mijn algoedheid besloten mijn belevenissen over meerdere logs te spreiden, opdat het genot gematigd tot u moge komen ende gy vaker moogt genieten van alle mijne belevenissen!

Zaterdag 22 augustus 2009 en zondag 23 augustus 2009
Het was vroeg opstaan, want om kwart voor 7 in den morgen ging mijn trein vanuit Utrecht naar Schiphol (die trein had ik helaas nèt gemist), dus ik mocht de stoptrein naar Breukelen nemen, om vervolgens plaats te nemen in de trein naar Duivendrecht, en weer over te stappen op de trein naar Schiphol.
Een waar feest, als men bedenkt dat ik met een 15 kilo zware tas met een 5 kilo zware rugzak moet sjouwen (Tonya moest zo nodig Hertog Jan Bier en stroopwafels hebben). Op Schiphol aangekomen kon ik meteen inchecken (was ik tenminste van de zwaarste tas verlost) om vervolgens in alle rust naar m’n gate te lopen; mijmerend over de vele momenten dat ik in de afgelopen 12 maanden Schiphol bezocht heb. Even op een rijtje:

1. 23 oktober 2008: Reis naar Hamburg
2. 15 december 2008: Overstap vanuit Hamburg op m’n reis naar Manila
3. 8 januari 2009: Terugkomst uit Manila
4. 2 februari 2009: Reis naar Beijing
5. 5 maart 2009: Terugkomst uit Doha (met overstap op London Heathrow)
6. 25 maart 2009: Naar Tonya in Zwitserland
7. 31 maart 2009: Terugkomst uit Zwitserland
8. 8 mei 2009: Tonya ophalen
9. 17 mei 2009: Tonya wegbrengen
10. 22 augustus 2009: Naar Oekraïne … wetende dat er nog een 11e keer zal komen als ik terugkom … en wie weet wat nog meer dit jaar

Een best imposant rijtje. Bij de gate aangekomen nog even wachten en vervolgens om kwart over 9 vliegen richting Kiëv. Ieder moment in het vliegtuig denk ik aan het moment dat Tonya en ik die dag weer bij elkaar mogen zijn.
Om kwart over 1 locale tijd kwam ik aan in Kiëv en mocht als eerste mijn liefje begroeten …

Daar onze trein pas om 11 uur in den avond zou vertrekken, hebben we eerst Kiëv onveilig gemaakt. Prachtige foto’s gemaakt van het Plein van de Onafhankelijkheid en de Michaïlkathedraal (grootste deel van de foto’s). Tussendoor nog een lekkere halve liter Hoegaarden gedronken (was wel lekker met 30+ graden).

Mochten jullie denken dat ik de ganse dag met die zware tassen heb gesjouwd, dan moet ik jullie teleurstellen: In onze luiheid hebben we besloten de tassen in een bagagedepot te droppen tot aan de avondlijke uren, zodat we onze handen vrij hadden voor menig foto. Wat het geworden is, dat treffe men hieronder aan.

De eerste dag was dus zekerlijk veel genieten. De treinreis daarop volgend was ook zeer interessant. In een oude Soviettrein en we moesten onze coupé delen met een vrouw die een paar slokken teveel op had en de wereld begon te beklagen dat ze haar altijd moesten hebben, toen haar mobiele telefoon niet werkte (geen bereik). We mochten dus lekker overnachten in een 16 uur durende treinreis naar Sevastopol (maar dat was het zeker waard).

Werkelijk een prachtige omgeving gezien en ook hiervan wil ik jullie de foto’s niet onthouden.

Bij aankomst in ons gasthuis Sofia bleek de kamer ook dik in orde. We besloten de rest van de dag lekker rustig aan te doen (we kwamen om drie uur ’s middags aan met de trein).

De volgende twee dagen zullen in een volgende log vermeld worden. Nu rest mij ulieden te laten genieten van enkele foto’s. Voor hen die alle foto’s willen zien: u bent welkom in mijn nederig stulpje!