De laatste serie foto’s uit Oekraïne (om toch nog mijn vakantielogs eens af te ronden), want door alle drukte van de afgelopen weken is het daar niet van gekomen.

Eén van de laatste dagen in Sebastopol zijn Tonya en ik naar Balaklava geweest, waar de ruïnes van een Genoaans fort staan. Om het feestje compleet te maken, besloten we met de boot te gaan, die elke 2 uur vertrok.
Op tijd op het strand aangekomen waar de boot zou vertrekken, zodat we op Kaap Fiolent ook nog even lekker op het kiezelstrand konden liggen, en lekker konden genieten van het heerlijke, heldere water en de ontzettend hete zon.

Na 1,5 uur strandliggen was het toch tijd om de boot op te gaan. Heerlijk genoten van de boottocht, die slechts 3 euro bedroeg (voor 2 personen). Lekker bootjevaren op de Zwarte Zee, ondertussen genietend van de rotsen waar je langs mag varen. Op een gegeven moment zelfs nog mogen zien hoe dolfijnen rond de boot zwommen en natuurlijk gauw daar enige foto’s van maken.

In Balaklava aangekomen eerst een tentje gezocht om wat te eten te kopen (want het was inmiddels lunchtijd geweest). Na de lunch hebben we het oude fort opgezocht. Via de moeilijke weg (welke weg?) klommen we omhoog en via de makkelijke weg weer naar beneden. Geen aanrader om te gaan klimmen en klauteren in de brandend hete zon …

Vanaf het fort een prachtig uitzicht op de zee aan de ene kant en het dorp aan de andere kant. Balaklava ligt verborgen aan een S-vormige baai, die vanaf zeezijde zeer slecht zichtbaar is. Vandaar dat de Sovjets indertijd daar ook hun geheime basis hadden om onderzeeërs te repareren. Als ik ooit weer naar Balaklava ga, dan wil ik die plek ook bezichtigen.

Na het fort bekeken te hebben en door het dorpje gelopen te hebben, gingen we weer richting Sebastopol, nu met de bus, maar die ging maar tot één van de buitenwijken. Vervolgens moesten we nog een andere bus zien te vinden die richting de oude stad ging … uiteindelijk gelukt.

Zie hier, enkele foto’s van Balaklava … en een prachtige zonsondergang in Chersones!

Kaap Fiolent:

Balaklava:

Zonsondergang Chersones:

Het gebeurt mij menigmaal dat men mij voor iets of iemand aanziet.
Enkele gebeurtenissen uit mijn bijna 28-jarige geschiedenis:

Tijdens een vakantie in Tsjechië zag een man mij eens aan voor een priester. Tip: draag nooit een zwarte broek met een zwarte trui en een wit T-shirt. Ik moest destijds de goede man dubbel teleurstellen. Ik was noch de priester noch degene die hem toestemming mocht geven naar het altaar te lopen (dat zat in de desbetreffende kerk achter een touw). Nooit ben ik richting het priesterambt gegaan.

In mei 2007 is het mij voorgekomen dat een dame op het station mij aanzag voor de conducteur, die haar de weg naar de juiste trein kon wijzen. Ook haar heb ik moeten teleurstellen, want nimmer heb ik conducteur mogen wezen.

Edoch, in de afgelopen week is mij toch iets voorgevallen … Ik droeg mijn (bij de meeste mensen nog niet beruchte) rood met witte overhemd. Ene jongedame op den universiteit dacht mij ene Urker afkomst toe en zij plachtte dat openlijk aan mij te verkondigen.
Men kan veel van mij zeggen, en menig lezer mijner weblog weet dat ik een tijd had, dat ik met grote regelmaat op Urk (dat ik laatst tweemaal vanaf de Ketelbrug heb mogen aanschouwen) heb mogen vertoeven. Maar ik droeg een overhemd, wit met rood gestreept (nota bene ontbrak het zwarte streepje) en nog ziet iemand mij aan voor een Urker!
Nu weet ik dat mij destijds is gezegd dat de Urker dracht mij niet misstond, maar om mij nou als Urker te bestempelen, dat gaat wel heel erg ver.

Al moet ik toegeven dat ik zelf ook wel eens de gelijkenis tussen de Urker dracht en dit overhemd heb gezien …