Het antwoord op m’n vraag in de vorige log gesteld was gedeeltelijk gekomen.

Een dag na het plaatsen van die log kreeg ik van haar een e-mail waarin ze zei dat ze zonder het aan iemand te laten weten een week was weggegaan om over haar hele leven na te denken.

Het besluit was, dat ik de dupe was van dat denken. Ze maakte het uit. Een reden heeft ze er niet bij gegeven. Meer dan dit zal ik er, twee weken na dato, ook niet over zeggen.

Inmiddels voel ik me wel weer wat beter. Mis haar nog wel, zo af en toe, maar de manier waarop ze het uitmaakte was dusdanig schandalig dat het missen eigenlijk nutteloos is. Vandaag besloten alles wat in papier me aan haar herinnert te vernietigen.

Aldus is geschied!

Alzoo begin ik een duizendtal doden te sterven, op deze nare maandag!

Wat een ganselijk nare week heb ik achter de rug. Ik moest ziek ten huize verblijven. Met daarin de enige vreugd in thuisstaan en thuiszitten, dat mijn lieftallige Tonya toch dagelijks op haar werk online is, opdat ik met haar moogdet spreken.

Helaas, zelfs dat was mijne ziel niet gegund. Tonya was al zo knullig geweest om haar telefoons bij haar oma te laten liggen, waardoor ik haar niet kon bellen, noch kon smsen. Alleen woensdag was zij ook al niet online en de andere dagen des weeks ook niet. Aldus begon ik mij ernstige zorgen te maken over de status mijner relatie.

Het weekend heb ik uitermate besteed om mijne vrienden te frustreren met het feit dat ik op geen enkele manier contact kon krijgen met Tonya. Ik dreigde met acties van naar Oekraïne gaan, tot voor de trein springen, maar mijne vrienden waren niet ontvankelijk voor deze dreigementen: zij bleven volhouden dat het niets was.

Maar na vele dagen zonder enig contact, geloof ik niet meer in ‘dat het niks is.’

Hedenmorgen besloot ik de stoute schoenen aan te trekken, en het telefoonnummer te bellen wat Tonya op haar visitekaartje heeft staan van haar werk. Ik bel haar werk wel. Nadat ik vroeg of ik met Tonya doorverbonden kon worden, kreeg ik te horen dat zij al sinds woensdag niet verschenen was en ook haar collegae konden mij niet verder helpen, dan met de woorden dat ze er niet was. Misschien dat ik het later deze week nogmaals moet proberen, in den hope dat ik dan wel mijn lieftallige vriendin ten gehore moge krijgen.

Anders gaan het nog vele, lange, nare, eenzame dagen worden … *zucht*

Ziekte heeft toch nog een miniscuul voordeel. In de rust die je moet nemen, heb je ineens tijd om dingen te doen, die je anders niet zou doen. Zo ben ik maar weer begonnen met mijn kerkbouwproject (dat lag al enkele maanden stil).

In de afgelopen dagen heb ik even flink, doorgebouwd, doorgezaagd, gelijmd, geknipt, getekend en gelakt, maar uiteindelijk mag het er zijn (zij het enigszins mislukt, maar dat zal als het klaar is niemand meer zien). De kleuren van de toetsen en de registers zijn enigszins doorgelopen met de lak (zie je straks niks meer van als het dak erop zit).

Eindelijk was het me gelukt om een goede orgelgalerij te maken waar mijn creatie op zou moeten kunnen staan (en het past net: tussen de pilaren en het orgel zit aan beide kanten nog 5 millimeter en tussen de muur en het orgel nog 15 millimeter, maar het grote orgel staat in de kerk (nu kan er aan het overig interieur gewerkt worden.

Bijgevoegd natuurlijk enkele foto’s.

Tsja mensen, zelfs ik moet eraan geloven, die nare, akelige, ziekmakende, overoceaanse, transatlantische, allochtone griep! Zomaar, plotseling, op 29 oktober voelde me ik niet lekker. Had een bruiloft gehad van een collega en ik reed met een andere collega mee terug naar Veenendaal en ineens in de auto voelde ik me niet lekker. Buikkrampen, duizelig, misselijk. Dus even luchtje geschept. De volgende dag wel aan het werk geweest, maar halverwege de dag naar huis gegaan met koorts.

Het daarop volgende weekend 20 uur per dag geslapen en met 39.8 graden koorts en misselijk (ik kon niets binnenhouden). Op maandag zakte de koorts weer en werd ik minder misselijk. Ja, vorige week dinsdag voelde ik me weer zo goed als opgeknapt. Op Dankdag een inzakdag gehad. Ineens kreeg ik moeite met ademen, werd zeer duizelig en heel erg moe. Dat hield tot het weekend aan en gisteren voelde me ik weer goed genoeg om te werken. Vandaag was ik echter zo duizelig, dat mijn handen begonnen te trillen, ik bijna omviel en besloot wederom de dokter te bellen.

Vorige week dinsdag gebeld, maar toen was het advies: liggen en uitzieken. Vorige week vrijdag weer gebeld voor een afspraak, maar het was te druk, moest maandag maar weer bellen. Omdat ik me gisteren beter voelde, heb ik maar niet gebeld, maar vandaag wel gebeld.
Medicijnen tegen duizeligheid gekregen en moet nog vijf dagen rust nemen. Als het volgende week nog niet over is, dan weer terugkomen …

Ach ende wee! Al met al toch al zit ik straks dus al dik twee weken met de Mexicaanse Griep opgescheept. Ik was toch liever met iets Oekraiens …