Wederom een log over mijn vakantie in Oekraïne. Niet over de tweede dag, want dat was een waarlijke rustdag, die ik overigens niet had gewild, maar tegen wil en dank wel gekregen heb.

Ik had met Elena afgesproken dat zij bij mij zou komen, zodat we samen de stad in zouden gaan en samen zouden eten als zij naar de tandarts was geweest. Echter … dit roodharige wezen verrast mij immer meer. Zij was op tijd bij de tandarts, maar thuisgekomen was ze even gaan liggen en prompt in slaap gevallen.

We hadden om half 12 afgesproken en om half 3 kreeg ik eens een telefoontje dat ze in slaap was gevallen. Lichtelijk geïrriteerd was mijn zelf, dat is natuurlijk te begrijpen. Dus ze zei dat ze over een uurtje bij me zou zijn … nou in plaats van half 4 werd het half 6. Konden we meteen boodschappen doen voor het avondeten.

De volgende dag zouden Elena en ik elkaar pas ’s avonds treffen, en Galyna zou zich ook bij ons voegen, opdat wij gedrieën de verjaardag van Galyna (die op deze dag 29 werd) konden vieren.

Overdag ben ik in m’n uppie de stad in gegaan en heb de Sofiakathedraal bekeken (alwaar ik natuurlijk enkele Nederlanders tegen het lijf liep, want je kan niet in het buitenland komen, of je komt er Nederlanders tegen en je kunt niet in Nederland komen of je komt er buitenlanders tegen). Verder nog de Michaelskathedraal en de Andreaskathedraal bekeken. Tevens op een marktje gelopen waar ze souvenirs verkopen, om even te kijken hoeveel die matryoska’s kosten (die poppen met poppetjes er in).
’s Middags nog even door de dure winkelstraat gelopen en een leuke typische Oekraïense lunch gehad (zie foto).

’s Avonds het verjaardagsfeest van Galyna. Ik had gekookt (had zelf roomsaus en vla meegenomen uit Nederland) en had daar aardappels, vlees en bloemkool gekocht, zodat ik een prachtige Hollandse maaltijd op tafel kon zetten. De dames hebben genoten van het eten. Dat deed mijn ziel zeer goed.

Galyna heeft een paar prachtige klompen voor haar verjaardag gekregen, want ze wilde graag een etnisch geschenk … en ja … wat kan je dan beter cadeau geven dan een paar prachtige klompen? Daar was zij zeer mee in haar schik.

Aldus geschiedden de tweede en de derde dag, en Jac. was zeer tevreden.

Mijn geheugen is een zeef.

Dat feit is iets wat ik jaren geleden reeds geaccepteerd heb. Al vanaf mijn twintigste ondervind ik de dagelijkse achteruitgang van mijn geheugen in hetgeen ik ‘professorale verstrooidheid’ placht te noemen. Nabije vrienden noemen het dementie.

Het feit is dat ik veel vergeet. Met grote regelmaat vergeet ik dingen. Waar ik ook heen ga, altijd vergeet ik iets wat ik zeker weten nodig heb. Echter, deze log beschrijft erger.

Heden kwam ik terug van een dag hard arbeiden voor mijn 6 plakken brood op een dag en thuisgekomen richtte mijn blik zich herwaarts naar mijn telefoon. Dagelijkse onderzoeking leert dat daar nog wel eens een lampje wil knipperen. Zo ook gebeurde het vandaag.

Voor mij is het altijd een verrassing om te horen wie er op het antwoordapparaat staat en deze keer was het een volslagen onbekende vrouw. Ik kon niet verstaan wie zij was, of namens wie zij belde, zelfs na 6 keer luisteren niet. Er werd mij gevraagd morgen tussen 11 en 12 te bellen naar een telefoonnummer.

Wie oh wie is deze geheimzinnige telefoneerster? Mijn nieuwsgierigheid won het wederom van mijn nuchterheid en ik besloot het almachtige zoekapparaat Google eens te raadplegen. Dra ontdekte ik dat Google niet almachtig is (een pak van mijn hart, want om elke zondag een gebed tot Onze Google, die in het internet zij, te richten scheen mij iets teveel van een blasfemische aard).

Aldus besloot ik tot de heldere oplossing het nummer toch te bellen (tegen het voorschrift in om tussen 11 en 12 uur te bellen). Dit tegendraadse werd onmiddellijk afgestraft met de woorden: “Welkom bij de gevonden-voorwerpenlijn. Wij zijn op dit moment niet beschikbaar. Wij zijn beschikbaar van …” Zo gaat het dus.

De gevonden-voorwerpenlijn dus. Maar van welke organisatie? Ik heb onlangs niet met de trein gereisd, en ware dat het geval, dan was de laatste keer dat ik iets kwijtraakte in de trein in 2007.
Volgens de dame van de gevonden-voorwerpenlijn ben ik dus iets kwijt, maar ik weet absoluut niet wat ik kwijt ben…

Misschien is het toch m’n geheugen …

Morgen toch maar even bellen.

Wederom een vakantie in Oekraïne doorgebracht. Deze keer tussen 8 en 15 februari. Vandaag ben ik dus precies een week weer thuis.
Nu rijst bij u, mijn lezers, de vraag: waarom nu pas een log?

Het antwoord hierop is betrekkelijk eenvoudig: alvorens ik een blog kan schrijven om mijne lezers de stuipen op het lijf te jagen, moest ik allereerst mijn ouders en mijn broer + schoonzus persoonlijk even de stuipen op het lijf jagen.

Wederom mag ik u vertellen dat ik een vriendin heb! Wederom mag ik u vertellen dat het een Oekraïense schone is! Wederom mag ik u vertellen dat ze 1.50 meter lang is!. Wederom mag ik u vertellen dat ze rood haar heeft! Wederom mag ik u vertellen dat ze … ohnee, ze heet geen Tonya … ze heet Elena.

Hier komt het verhaal: in november heb ik Elena leren kennen via een zeer goede vriendin van haar, die ik al meer dan een jaar ken inmiddels. In de tijd dat ik met Tonya had, heb ik nagenoeg geen contact met haar gehad (schaam, schaam), maar begin november stuurde ik deze dame toch maar weer eens een e-mail (Tonya was toen nog gewoon in beeld). Na 8 maanden niet met Galyna te hebben gepraat, was het fijn weer contact te hebben.
Op dat moment werd ik toevalligerwijs ook gedumpt door Tonya en Galyna mocht al deze ellende (net als alle andere vrienden) van mij aanhoren. Ook begon Galyna over Elena, een zeer goede vriendin van haar. Ze dacht dat ik haar wel aardig zou kunnen vinden, dus zij wisselde onze skype-adressen uit, zodat ik ook eens met Elena kon babbelen.

Dat babbelen met Elena bleek gezellig te zijn en zo volgden er nog vele lange avonden. Elena en ik zagen elkaar eigenlijk wel zitten, maar besloten er niet teveel mee te doen, vanwege de afstand.
In december met Galyna afgesproken dat ik met haar verjaardag naar Kiev zou gaan, zodat ik Galyna kon ontmoeten, maar stiekem natuurlijk ook Elena. Een prachtvakantie geregeld (zonder dat Elena daar wat vanaf wist) en zodoende kon ik naar Kiev op 8 februari.
De vraag is alleen: hoe krijg je Elena zover dat ze meegaat naar het vliegveld, zonder argwaan te wekken? Deze vraag was door Galyna en mij snel opgelost: we zouden Elena vertellen dat de vriend van Galyna uit Duitsland zou komen en dat Galyna graag wilde dat Elena mee zou gaan om hem op te halen. Zo gezegd, zo gedaan!

Nu de werkelijke gebeurtenissen op 8 februari: Mijn zeer gewaardeerde vriend Leo brengt mij op een onmenselijk tijdstip naar het vliegveld (we vertrokken om half 5 in de morgen naar Keulen), want mijn vliegtuig zou om kwart over 8 vertrekken. Nadat we mijn bagage gedropt hadden en nog een kop koffie hadden gedronken toog Leo huiswaarts, en ik toog Kievwaarts. Eenmaal in Kiev aangekomen, werd ik meteen door bureaucratie overvallen. Ik mocht het immigratieformulier invullen en vervolgens achteraan in de rij voor paspoortcontrole aansluiten (normaal duurt zoiets een kwartier of 20 minuten, maar hier duurde het 45 minuten. Aangekomen bij de bagageband lag nog enkel mijn koffer er, dus ik hoefde niet lang te zoeken en kon meteen naar de uitgang lopen, alwaar Galyna en Elena mij opwachtten.

Galyna rende naar me toe! Grote knuffel en drie zoenen op de wang en ze was hartstikke blij!
Elena stond als in shock aan de grond genageld en kon geen woord uitbrengen en geen ledemaat meer verroeren, want dit is niet de vriend van Galyna … dit is MIJN vriend!
Vervolgens heb ik Galyna gevraagd even naar buiten te gaan, opdat Elena en ik even alleen met elkaar konden zijn: waarlijk, wat een prachtig moment was dat.

Goed … dat verplichte ‘hallo, wees welkom’ moment is ook weer achter de rug: in de taxi naar m’n appartementje, alwaar we instructies kregen over gebruik van de telefoon, internet en andere zaken. Meteen de betaling gedaan voor de rest van de week en ik kon rustig slapen die nacht.

Voordat we ’s avonds zouden eten, moest Elena nog even naar de tandarts, dus wij met z’n drieën in de bus naar de tandarts en op Elena wachten, maar die hoefde niet, die kon de volgende morgen pas terecht (hebben we daar een half uur voor niks gezeten). Tenslotte maar even met ons drieën in een parkje gewandeld, alwaar Galyna foto’s heeft genomen van Elena en mij.

’s Avonds een hapje gegeten van hetgeen Galyna voor ons gekookt had en het smaakte voortreffelijk! Verder de hele avond veel gepraat en een gezellig samenzijn gehad. Ook hier hebben wij nog enkele foto’s van elkaar gemaakt.

Aldus geschiedde de eerste dag, en Jac was zeer tevreden!