24-02-2010: Zeverigheden
Mijn geheugen is een zeef.
Dat feit is iets wat ik jaren geleden reeds geaccepteerd heb. Al vanaf mijn twintigste ondervind ik de dagelijkse achteruitgang van mijn geheugen in hetgeen ik ‘professorale verstrooidheid’ placht te noemen. Nabije vrienden noemen het dementie.
Het feit is dat ik veel vergeet. Met grote regelmaat vergeet ik dingen. Waar ik ook heen ga, altijd vergeet ik iets wat ik zeker weten nodig heb. Echter, deze log beschrijft erger.
Heden kwam ik terug van een dag hard arbeiden voor mijn 6 plakken brood op een dag en thuisgekomen richtte mijn blik zich herwaarts naar mijn telefoon. Dagelijkse onderzoeking leert dat daar nog wel eens een lampje wil knipperen. Zo ook gebeurde het vandaag.
Voor mij is het altijd een verrassing om te horen wie er op het antwoordapparaat staat en deze keer was het een volslagen onbekende vrouw. Ik kon niet verstaan wie zij was, of namens wie zij belde, zelfs na 6 keer luisteren niet. Er werd mij gevraagd morgen tussen 11 en 12 te bellen naar een telefoonnummer.
Wie oh wie is deze geheimzinnige telefoneerster? Mijn nieuwsgierigheid won het wederom van mijn nuchterheid en ik besloot het almachtige zoekapparaat Google eens te raadplegen. Dra ontdekte ik dat Google niet almachtig is (een pak van mijn hart, want om elke zondag een gebed tot Onze Google, die in het internet zij, te richten scheen mij iets teveel van een blasfemische aard).
Aldus besloot ik tot de heldere oplossing het nummer toch te bellen (tegen het voorschrift in om tussen 11 en 12 uur te bellen). Dit tegendraadse werd onmiddellijk afgestraft met de woorden: “Welkom bij de gevonden-voorwerpenlijn. Wij zijn op dit moment niet beschikbaar. Wij zijn beschikbaar van …” Zo gaat het dus.
De gevonden-voorwerpenlijn dus. Maar van welke organisatie? Ik heb onlangs niet met de trein gereisd, en ware dat het geval, dan was de laatste keer dat ik iets kwijtraakte in de trein in 2007.
Volgens de dame van de gevonden-voorwerpenlijn ben ik dus iets kwijt, maar ik weet absoluut niet wat ik kwijt ben…
Misschien is het toch m’n geheugen …
Morgen toch maar even bellen.
Toevoeging aan de log: Ik ben vandaag VERGETEN te bellen. Maar er ligt op m’n werk een notitie, dat ik morgen om 4 uur even moet bellen.
Reactie door Admin | donderdag, 25 februari 2010 @ 22:16:08
ehm… even voor de duidelijkheid: Google wordt niet geacht almachtig te zijn, dat beweren ze zelf ook niet. Wat ze wél hopen te zijn, is alWETENd. Maar blijkbaar zijn ze dat ook (nog) niet.
Gelukkig maar!
Reactie door Koekiemonster | vrijdag, 26 februari 2010 @ 22:55:21
Enne, wat was het nou wat je bent verloren? Of is dat ook alweer vergeten…..
Reactie door Ymare | zaterdag, 27 februari 2010 @ 07:32:01
Ik heb gisteren gebeld, en het bleek de gevonden-voorwerpenlijn van een bungalowpark te zijn, en die hadden iemand uit Veenendaal op bezoek gehad (ene mevrouw Van Ha..[nogwat]). Ze hadden deze vrouw geprobeerd te bellen, maar ze hadden mijn nummer gebeld. Echter er kwam geen enkel cijfer overeen tussen beide abonneenummers (alleen de 0318 was hetzelfde). Dus was nogal een domme fout.
Reactie door Admin | zaterdag, 27 februari 2010 @ 10:56:03
Sjonge, wat een raar verhaal? Maar een pluspunt: het bleek dus niet aan je geheugen te liggen. Behalve natuurlijk de dag dat je vergeten bent te bellen……
Reactie door Ymare | zaterdag, 27 februari 2010 @ 13:45:21
Er zijn wel meer dingen die ik vergeet.
Een paraplu in de parkeergarage bijvoorbeeld. Daarover is mijn treurnis groot, aangezien deze paraplu nog aan mijn grootvader toebehoorde.
Ach ende Wee
Reactie door Admin | zondag, 28 februari 2010 @ 21:44:53