Vanmorgen een ritje naar Nijmegen gemaakt met de auto. En wat schetst mijn verbazing op de terugweg … onoplettende automobilisten. Op de Cuneraweg, tussen de A15 en Rhenen zijn een paar stoplichten en degene voor me, ik weet niet wat hi aan het doen was, maar bleef lekker staan bij groen licht (daar schieten we wat mee op) en pas toen ik begon te toeteren (weet ik ook dat dat deel van de auto het ook doet) en het licht op oranje sprong, gaf hij eindelijk eens gas.

Verderop, na de brug over de Rijn kwam ik een zelfde soort figuur tegen. Ook die had geen zin om de auto te laten rijden bij groen licht. Wederom moeten toeteren, en nog ging hij niet aan de kant … huftertje!

Het lijkt er dus op, dat het vandaag de dag der onoplettenden is. Ook in het ziekenhuis in Nijmegen hadden ze er een klein beetje een handje van. Omdat ik al zo’n 2,5 jaar niet geweest was, moesten zij m’n gegevens controleren … maar dat waren ze vergeten.

De reumatoloog heeft even naar m’n rechter enkel en linker knie gekeken. Foto’s laten maken. Dinsdag krijg ik telefonisch uitslag van de foto’s. Afwachten dus.

Ik heb een kleine aanpassing verricht op de muziekpagina van mijn website (alleen aan de kopjes wordt nog gewerkt). In plaats van het deponeren van bestanden met muziek, is deze pagina nu bedoeld als agenda voor de kerkdiensten en de concerten waar ik hoop te spelen.

Dit alles uiteraard om jullie op de hoogte van het wel en wee rondom mijn orgelspel te houden.

Vanzelfsprekend blijft er een pagina beschikbaar waar enkele bestanden aanwezig zijn om te downloaden.

Een oude boer ging in het weekend naar de grote stad en bezocht daar een kerkdienst. Toen hij thuiskwam vroeg zijn vrouw hoe het was geweest. “Ja”, zei de boer, “goed. Eén ding deden ze wel anders. Ze zongen opwekkingsliederen in plaats van gezangen.”
“Opwekkingsliederen?” zei z’n vrouw. “Wat zijn dat?” “O, ze zijn wel mooi. Het zijn een soort gezangen, maar dan anders”, zei de boer. “Wat is er anders aan?” vroeg zijn vrouw.

De boer zei: “Nou kijk, als ik tegen jou zou zeggen: ‘Martha, de koeien staan in het maïs’, dan zou dat een gezang zijn. Maar als ik tegen je zou zeggen: ‘Martha, Martha, Martha, o Martha, de koeien, de grote koeien, de bruine koeien, de zwarte koeien, de witte koeien, de zwart-witte koeien, alle koeien staan in het maïs, staan in het maïs, staan in het maïs, het maïs, maïs, maïs’, en als ik dan de hele zaak een paar keer herhaal, dan heb je dus een opwekkingslied.”

En nu de andere kant.

Een jonge man die pas christen was, ging meestal naar de plaatselijke evangeliegemeente. Op een zondag kwam hij een keer in een kleine dorpskerk. Toen hij thuiskwam vroeg zijn vrouw hoe het was geweest. “Ja”, zei de jongeman, “goed”. Eén ding deden ze wel anders. Ze zongen gezangen in plaats van de gebruikelijke opwekkingsliederen.” “Gezangen?” zei zijn vrouw. “Wat zijn dat?”
“O, ze zijn wel mooi. Het zijn een soort opwekkingsliederen, maar dan anders,” zei de jongeman.
“Wat is er dan anders aan?” vroeg zijn vrouw.
De jongeman zei: “Nou kijk, als ik tegen jou zou zeggen: ‘Martha, de koeien staan in het maïs’, dan zou dat een lied zijn. Maar als ik tegen je zou zeggen:

O Martha, dier’bre Martha, hoor mijn geroep.
Neig uw oor tot de woorden van mijn mond.
Wend uw gehele wonderbare oor
tot de zuivere, heerlijke waarheid terstond.

Want wie doorgrondt de weg der dieren?
Bij hen is begrip noch verstand.
Zij koesteren zich in Gods zon of regen
in het zoete, bekoorlijke maïs op het land.

Deze mijne koeien hebben met weerspannig behagen
hun ketenen afgeschud, versmaad hun warme stal.
En gedreven door duistere machten die hen schragen
zich tot het maïs begeven - o lot, bitterder dan gal!

Hef daarom uw hoofd op, want die dag zal genaken
dat alle schepselen leven in vrede en pais.
Dan zal geen dier meer mijn ziel smart’lijk raken
en zie ik geen smaad’lijke koeien in het mais.

En als ik dan alleen het eerste, derde en vierde vers zou doen, met een soort
toonverhoging voor het laatste vers, dan heb je dus een gezang.”

Over het algemeen vermijd ik het doen van boodschappen op vrijdag of zaterdag. Daar is een prachtige reden voor: het is dan heel druk in de supermarkt. Als ik dan toch boodschappen doe, is het omdat ik een aantal zaken ben vergeten, of heel erg snel nodig heb.

Telkens als het zo druk is in de supermarkt, irriteer ik me mateloos aan twee dingen:
1. Bejaarden die overal in de gangpaden staan te keuvelen, alsof de supermarkt een bejaardensoos is. Waarbij ik met grote regelmaat hun belangrijke gesprek over de nicht van de buurvrouw haar zwager z’n achternicht haar dochter, die laatst over een stoeptegel gestruikeld is, moet onderbreken (wat ik dan overigens met het grootste plezier doe, want het is alleen maar nutteloze info die daar uitgekraamd wordt).
2. Het tweede waar ik me aan irriteer zijn vrouwen met winkelwagens!
Tijdens het winkelen (met name op drukke momenten) lijkt er een soort oerinstinct bij vrouwen naar boven te komen. Ineens verandert een vrouw, als ze een winkelwagen in handen heeft, in een soort asociaal mormel. Het sjeest door de gangpaden. Zet de wagen ergens neer en loopt drie meter bij de kar vandaan om een product te pakken. Dat een winkelwagen dan onbeheerd andere mensen in de weg staat, dat hindert de vrouw blijkbaar niet. Of de wagen wordt zo geparkeerd, dat iedereen gewoon bij de schappen kan, maar omdat de kar in het midden van het gangpad staat, kan er geen ander winkelwagentje, of mensen in een rolstoel, meer langs.

Het lijkt wel of het oerinstinct van vrouwen erop gericht is om zelf zoveel mogelijk producten bij elkaar te graaien en daarbij niet op andere mensen te letten. Ja, zelfs zo, dat ieder handelen erop gericht is de ander zoveel mogelijk tegen te werken. Vrouwen zijn tijdens het boodschappen doen gewoon egocentrische, asociale, hebberige wezens.

Om de winkelwagenchaos in de supermarkten zoveel mogelijk uit te bannen, lijkt het mij mogelijk om de winkels zo in te richten dat iedereen altijd langs dezelfde producten moet, langs dezelfde route. Ofwel: eenrichtingsverkeer invoeren in de supermarkten. Mocht deze oplossing niet baten, dan is er nog altijd de ouderwetse oplossing: terug naar de kruidenier, waarbij de zelfbediening wordt afgeschaft.

Na enige verbouwingen in m’n rommel- en gastenkamer (daar heb ik afgelopen week laminaat gelegd … helemaal zelf) en vervolgens het orgel versleept (samen met Leo) naar deze kleine kamer, werd het eindelijk weer tijd om na ruim een week m’n klavecimbel weer eens rechtop te zetten.

Dat mocht ook wel, kon ik er ook weer op spelen. Enige nadeel: hij was nogal ontstemd. Dat heb ik maar verholpen op woensdagavond. Op maandag kwam ik bij de kringloopwinkel een prachtig stoeltje tegen, dat qua hoogte (en mijns inziens ook qua stijl) als prachtig ornament (en gebruiksvoorwerp) bij het klavecimbel kon staan.

Nu mijn woonkamer weer enigszins op orde is, heb ik toch maar een paar foto’s genomen van het klavecimbel met stoel. Hieronder treft men het resultaat aan van mijn bedenksels rondom woninginrichting.