Ach ende Wee! zo weeklaag ik de ganse dag over den Nederlanders! Ach ende Wee!
In andere, meer organistitorische woorden: [B]Ach ende [S]Wee[Linck]!

Hedenmorgen lag er tot mijn grote vreugde wederom een wit laagje van dat mooie spul waar gans Nederland onderhand genoeg van heeft, en waar ik nog steeds geen genoeg van kan krijgen: sneeuw!

Ook mocht ik weer het nadeel van de Nederlander ondervinden: een millimeter sneeuw op de snelweg betekent een maximum snelheid  van 60 kilometer per uur op de snelweg. Zucht … het kan toch wel een beetje harder? Misschien gebeuren er juist zoveel ongelukken, omdat er onverlaten met een levensgevaarlijke snelheid van 60 km/u over de snelweg crossen.
Voor mij betekende dit concreet dat ik van Veenendaal tot Utrecht niet harder heb gereden dan 50 of 60.
Was allang blij dat ik nog op tijd op m’n werk gekomen was.

Hoewel ik er goed vanaf gekomen ben, moet ik ook zeggen dat één mijner collegae er minder goed vanaf gekomen is, hoewel ook weer beter dan andere Nederlanders. Zij heeft hedenmorgen mogen ervaren dat een vangrail niet van rubber is gemaakt, en haar auto wel kan stuiteren als een balletje in een flipperkast.
Ze gleed ineens van de weg, met een slakkengangetje van 60 …

Jammerlijk, tot mijn groot ongenoegen was in de middag alle sneeuw weer verdwenen en er wordt ook voor de komende tijd nog niks voorspeld …

Of zoals Duitsers het zo mooi plachten te verwoorden: “Schade.”
Dat heeft in deze log toch wel een dubbele betekenis.

Wederom een log over mijn vakantie in Oekraïne (daar lijkt geen einde aan te komen). Maar, ik moet toch wat te schrijven hebben, als er verder weinig gebeurt in mijn leven?

Op donderdag zou ik samen met Elena naar het Holenklooster (het Kyiv-Pechersk Lavra) gaan. Een klooster met de titel Lavra betekent dat het een zeer belangrijk klooster is voor de Russisch-Orthodoxe kerk.

Tijdens mijn tocht naar Elena onderwijl ook maar enkele foto’s gemaakt van het prachtige hoofdstation van Kiev, hoewel het niet op kan boksen tegen het hoofdstation in Groningen.
Vervolgens gingen wij te voet naar het klooster, alwaar wij eerst een permissie kochten om foto’s te mogen maken en ook nog een paar boekjes over het klooster (sommigen waren helaas enkel in het Russisch beschikbaar, dus om die boekjes te kunnen lezen moet ik mij het Russisch nog meester maken).
Gaarne had ik Elena nog iconen laten zien, die gebaseerd zijn op schilderijen van Rembrandt, maar helaas was de desbetreffende kerk, wegens slecht weer gesloten, maar ik heb beloofd Elena deze iconen een volgende keer, als ik weer in Kiev ben, te laten zien.

Wel nog naar een museum met modernere kunst gegaan, waar enkele leuke schilderijen hingen.
Het terrein en de kerken van het klooster verkend en enkele foto’s gemaakt. Rond half 4 besloten we naar de grotten te gaan, waar gemummificeerde monniken liggen opgebaard, maar deze waren reeds gesloten, dus besloten we maar naar m’n appartement te gaan en wat te gaan eten.
Elena had borsch voor mij gekookt en zij was zeer benieuwd of ik dat wel lekker zou gaan vinden.
Ik herinner mij borsch uit de tijd toen ik nog met Tonya had, maar de borsch van Elena smaakt toch beter hoor. Na het eten nog wat gedanst, gekletst en zo midden in de nacht was het ook weer eens tijd voor Elena om huiswaarts te keren. Ze voelde zich ook niet heel erg lekker.

Aldus geschiedde de vierde dag, en Jac. was zeer tevreden.

 

Wederom een log over mijn vakantie in Oekraïne. Niet over de tweede dag, want dat was een waarlijke rustdag, die ik overigens niet had gewild, maar tegen wil en dank wel gekregen heb.

Ik had met Elena afgesproken dat zij bij mij zou komen, zodat we samen de stad in zouden gaan en samen zouden eten als zij naar de tandarts was geweest. Echter … dit roodharige wezen verrast mij immer meer. Zij was op tijd bij de tandarts, maar thuisgekomen was ze even gaan liggen en prompt in slaap gevallen.

We hadden om half 12 afgesproken en om half 3 kreeg ik eens een telefoontje dat ze in slaap was gevallen. Lichtelijk geïrriteerd was mijn zelf, dat is natuurlijk te begrijpen. Dus ze zei dat ze over een uurtje bij me zou zijn … nou in plaats van half 4 werd het half 6. Konden we meteen boodschappen doen voor het avondeten.

De volgende dag zouden Elena en ik elkaar pas ’s avonds treffen, en Galyna zou zich ook bij ons voegen, opdat wij gedrieën de verjaardag van Galyna (die op deze dag 29 werd) konden vieren.

Overdag ben ik in m’n uppie de stad in gegaan en heb de Sofiakathedraal bekeken (alwaar ik natuurlijk enkele Nederlanders tegen het lijf liep, want je kan niet in het buitenland komen, of je komt er Nederlanders tegen en je kunt niet in Nederland komen of je komt er buitenlanders tegen). Verder nog de Michaelskathedraal en de Andreaskathedraal bekeken. Tevens op een marktje gelopen waar ze souvenirs verkopen, om even te kijken hoeveel die matryoska’s kosten (die poppen met poppetjes er in).
’s Middags nog even door de dure winkelstraat gelopen en een leuke typische Oekraïense lunch gehad (zie foto).

’s Avonds het verjaardagsfeest van Galyna. Ik had gekookt (had zelf roomsaus en vla meegenomen uit Nederland) en had daar aardappels, vlees en bloemkool gekocht, zodat ik een prachtige Hollandse maaltijd op tafel kon zetten. De dames hebben genoten van het eten. Dat deed mijn ziel zeer goed.

Galyna heeft een paar prachtige klompen voor haar verjaardag gekregen, want ze wilde graag een etnisch geschenk … en ja … wat kan je dan beter cadeau geven dan een paar prachtige klompen? Daar was zij zeer mee in haar schik.

Aldus geschiedden de tweede en de derde dag, en Jac. was zeer tevreden.

Mijn geheugen is een zeef.

Dat feit is iets wat ik jaren geleden reeds geaccepteerd heb. Al vanaf mijn twintigste ondervind ik de dagelijkse achteruitgang van mijn geheugen in hetgeen ik ‘professorale verstrooidheid’ placht te noemen. Nabije vrienden noemen het dementie.

Het feit is dat ik veel vergeet. Met grote regelmaat vergeet ik dingen. Waar ik ook heen ga, altijd vergeet ik iets wat ik zeker weten nodig heb. Echter, deze log beschrijft erger.

Heden kwam ik terug van een dag hard arbeiden voor mijn 6 plakken brood op een dag en thuisgekomen richtte mijn blik zich herwaarts naar mijn telefoon. Dagelijkse onderzoeking leert dat daar nog wel eens een lampje wil knipperen. Zo ook gebeurde het vandaag.

Voor mij is het altijd een verrassing om te horen wie er op het antwoordapparaat staat en deze keer was het een volslagen onbekende vrouw. Ik kon niet verstaan wie zij was, of namens wie zij belde, zelfs na 6 keer luisteren niet. Er werd mij gevraagd morgen tussen 11 en 12 te bellen naar een telefoonnummer.

Wie oh wie is deze geheimzinnige telefoneerster? Mijn nieuwsgierigheid won het wederom van mijn nuchterheid en ik besloot het almachtige zoekapparaat Google eens te raadplegen. Dra ontdekte ik dat Google niet almachtig is (een pak van mijn hart, want om elke zondag een gebed tot Onze Google, die in het internet zij, te richten scheen mij iets teveel van een blasfemische aard).

Aldus besloot ik tot de heldere oplossing het nummer toch te bellen (tegen het voorschrift in om tussen 11 en 12 uur te bellen). Dit tegendraadse werd onmiddellijk afgestraft met de woorden: “Welkom bij de gevonden-voorwerpenlijn. Wij zijn op dit moment niet beschikbaar. Wij zijn beschikbaar van …” Zo gaat het dus.

De gevonden-voorwerpenlijn dus. Maar van welke organisatie? Ik heb onlangs niet met de trein gereisd, en ware dat het geval, dan was de laatste keer dat ik iets kwijtraakte in de trein in 2007.
Volgens de dame van de gevonden-voorwerpenlijn ben ik dus iets kwijt, maar ik weet absoluut niet wat ik kwijt ben…

Misschien is het toch m’n geheugen …

Morgen toch maar even bellen.